Di

24

april

2012

Broers ben je, vrienden word je

Afgelopen zaterdag stond er een portret van mijn broer Michel en mijzelf in Trouw Magazine, geschreven door Eveline Brandt. Lees het hier:
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5

Di

10

april

2012

Marc de Hond nieuwe presentator KRO De Rekenkamer

Vanaf het komende seizoen zal Marc de Hond het presentatieteam van KRO De Rekenkamer komen versterken. De opnamen van de nieuwe afleveringen starten deze week en de uitzendingen zullen vanaf september te zien zijn op Nederland 3. Onderwerpen die in KRO De Rekenkamer onder meer aan de orde zullen komen zijn: Wat kost Kinderopvang? Wat kost een lening? Wat kost een matras?

Marc de Hond: ”Het presenteren van KRO De Rekenkamer is voor mij een prachtige nieuwe uitdaging. Ik keek altijd al met veel interesse naar de uitzendingen, die op een luchtige en originele manier de kijker bewust laten worden van wat bepaalde zaken kosten. Zelf sta je daar niet altijd bij stil.”

Marc de Hond (34) is radio en tv-presentator, ondernemer, schrijver van het boek 'Kracht' en speler van het Nederlands rolstoelbasketbalteam. Hij was eerder te zien als presentator van het avonturenprogramma 'Expedition Unlimited', het 'Eindexamenjournaal' en het nieuwsoverzicht in 'Goedemorgen Nederland'. Tevens was hij jarenlang te horen als commentaarstem bij pokerwedstrijden op RTL7 en als dj bij 3FM.

In KRO de Rekenkamer worden van allerlei uiteenlopende zaken de kosten in kaart gebracht door Rekenmeester Stefan Stasse. Met een grote dosis humor worden de financiële motieven van bedrijven feilloos geanalyseerd. Stasse verzamelt alle nuttige en nutteloze informatie die hij krijgt aangereikt van Sander de Kramer, Sofie van den Enk en – voor dit seizoen ook van nieuw gezicht – Marc de Hond. Zij zijn voortdurend onderweg op zoek naar de werkelijke kosten en economische motieven van mensen en bedrijven.

KRO De Rekenkamer: vanaf september 2012 nieuwe afleveringen op Nederland 3.

Voor meer informatie, vragen en persfoto's: KRO Persafdeling

Vrij

30

maart

2012

Monique van der Vorst

De wederopstanding van Monique van der Vorst ontketende in november 2010 een mediahype: "Dertien jaar nadat ze verlamd raakte kan paralympische handbiker Monique van der Vorst weer lopen," opende De Telegraaf . In Pauw en Witteman vertelde een introductiefilmpje: "Op dertienjarige leeftijd belandt Monique van der Vorst in een rolstoel door een incomplete dwarslaesie". Op verjaardagsfeestjes werd mij in die tijd hoopvol gevraagd of ik nu ook kans had om toch weer te gaan lopen... ik had tenslotte toch ook een incomplete dwarslaesie.

Monique's wonderlijke verhaal kreeg vandaag een dramatische wending. In De Pers bekent ze aan Thijs Zonneveld dat ze in de dertien jaar dat ze rolstoelgebonden was, wel degelijk soms liep: ‘Soms waren de verlammingsverschijnselen weg. Dan kon ik even staan. Of lopen. Maar het duurde nooit lang'.

Ik leerde Monique kennen omstreeks 2006, we reden elkaar tegen het lijf in Café 1890 in Buitenveldert. We raakten aan de praat. Ze sprak over haar leven als handbiker. Ik vroeg haar naar haar handicap: ze had posttraumatische dystrofie en daardoor problemen met haar benen. Sindsdien volgde ik haar sportieve carrière en kwamen we elkaar ook af en toe tegen.

Toen het herstel van Monique in november 2010 in het nieuws kwam was ik verbaasd. Ten eerste over het feit dat er in sommige media gemeld werd dat ze dertien jaar verlamd was geweest als gevolg van een dwarslaesie. Ik herinnerde mij heel duidelijk 'dystrofie'; een aandoening die kan zorgen voor uitval van ledematen, maar waarvan ook gevallen van herstel bekend zijn. Ik controleerde de site van Monique en daar stond dat ze (pas!) in 2008 een gedeeltelijke dwarslaesie had gekregen bij een auto ongeluk. Een gedeeltelijke, dus geen complete.

Bij een complete dwarslaesie zijn de zenuwen in het ruggenmerg 'door midden' en is er geen contact tussen boven en onder. Daardoor kan je onder de grens van de dwarslaesie niets bewegen en voelen. Herstel daarvan is uiterst zeldzaam en vrijwel onmogelijk. Maar Monique had een gedeeltelijke dwarslaesie (net als ikzelf) en daarbij zijn de zenuwen nog (gedeeltelijk) intact en is het wel mogelijk om te voelen en bewegen (in welke mate dat kan is afhankelijk van hoezeer de zenuwen zijn beschadigd).

Bij een gedeeltelijke dwarslaesie is herstel wel degelijk mogelijk, volgens mijn artsen kan dat herstel in de twee jaar na het trauma spontaan optreden. Dit was voor mij de reden om intensief te revalideren en nog lang te blijven hopen zelf weer normaal te kunnen lopen. In uitzonderlijke gevallen lukt het om (vrijwel) compleet te herstellen na een gedeeltelijke dwarslaesie. Uitzonderlijk, maar géén medisch wonder. Als Monique echt een gedeeltelijke dwarslaesie zou hebben gekregen in 2008, dan was herstel daarvan in 2010 medisch gewoon mogelijk.

Ik zag Monique op tv lopen in Nieuwsuur. Prachtig mooie stappen, zonder hulpmiddel, helemaal los. En dat na een half jaar revalideren. Als je dat eens vergelijkt met de paar moeizame stijve stappen die ik kon zetten na vier jaar revalideren. Het was vreemd om Monique - die ik alleen maar rollend kende - een paar dagen na die uitzending in de garage van Revalidatiecentrum Amsterdam opeens rechtop naast mijn auto te zien staan. Op het oog mankeerde ze niets meer. Ik feliciteerde haar - oprecht - met haar herstel. Of haar handicap nou het gevolg was van een blokkade in haar ruggenmerg - of door een mentale blokkade - het is voor Monique geweldig om voortaan weer 'gezond' door het leven te kunnen.

In de periode erna verscheen Monique veel op tv, in kranten en tijdschriften, en nooit werden er kritische vragen gesteld over haar wonderbaarlijke herstel. Waarschijnlijk zijn begrippen als dystrofie en het verschil tussen een complete en een gedeeltelijke dwarslaesie te ingewikkeld voor de gemiddelde journalist. Of was het 'wonderverhaal' simpelweg te mooi om kapot te checken. En dus werden er (althans in de media) geen vraagtekens gezet bij de serie ongelukken die leidden tot dystrofie en dwarslaesie, en tenslotte de Duitser die haar begin 2010 aanreed waarna zowel de twee jaar dwarslaesie, als de elf jaar eerdere dystrofie spontaan begonnen te genezen. Monique vertelde dat ze zelf ook niet begreep hoe het kon, en dat werd voor kennisgeving aangenomen. En zo kon het gebeuren dat het maar liefst anderhalf jaar duurde voordat de eerste kritische vragen werden gesteld.

Thijs Zonneveld schreef twee maanden geleden het zoveelste wonderartikel over Monique. Hij werd overstelpt met reacties van mensen die er vraagtekens bij zetten. Hij besloot haar ermee te confronteren. Reden voor Monique om zich ook eens in haar eigen dossier te verdiepen en tot de conclusie te komen dat 'het niet klopt wat ze gezegd heeft'. Eerdaags zou haar autobiografie verschijnen. Moeilijk voor te stellen dat bij het schrijven van dit boek nooit heeft gedacht aan de momenten dat ze haar rolstoel achterin de auto zette en vervolgens lopend voorin ging zitten, of dat ze rechtop onder de douche stond.

Hoe dan ook is het een persoonlijk drama. Waar ze de afgelopen anderhalf jaar werd bejubeld, wordt haar nu verweten dat ze heeft gelogen en misschien zelfs onterecht heeft deelgenomen aan de Paralympics. Haar stagebegeleider Thomas Janssen neemt het voor haar op: “Ik ben geen arts, ik ga niet over de diagnose. Maar er was duidelijk iets met haar aan de hand en had ze alle verschijnselen van een incomplete dwarslaesie. Haar benen waren hartstikke dun en ze zat altijd in een rolstoel. ”

Inmiddels heeft Monique haar Twitter pagina uit de lucht gehaald; de plek waar ze - tot voor kort - trots berichte over haar media optredens, haar profcontract als valide wielrenner bij de Rabobank, haar nieuwe lopende leven.

Ik kan haar alleen maar heel veel sterkte wensen en ben blij dat ik niet in haar schoenen sta... alhoewel...

Zon

25

maart

2012

Einde pokertijdperk

In 2006 werd ik voor het eerst gevraagd om een pokershow van commentaar te voorzien. Sindsdien was het voor mij vaste prik om een aantal keer per maand met - in eerste instantie - Arthur van der Meeren, en later Guido de Bruin de geluidsstudio van Cinemeta in Amsterdam Zuidoost in te duiken. Dit alles onder regie van mijn jongste broer Brian. Het resultaat van onze - vaak melige - inspreeksessies was sindsdien vele avonden laat op RTL5 en RTL7 te horen, en een enkele keer bij de TV draait door.

Aan al het goede komt een eind. De opdrachtgever heeft besloten met het programma een andere richting op te gaan. Ik wens hen veel succes en bedank ze voor de vele jaren werkplezier. Bovendien wil ik het uitstekende personeel van Studio Cinemeta en Simpel Media bedanken voor de geweldig leuke samenwerking.

Mij wacht weer een nieuwe mooie uitdaging in Hilversum, daarover binnenkort meer...

Zat

24

maart

2012

Zappsport the Battle

In Zappsport The Battle spelen de jongens een wedstrijd tegen de meiden in een sport die ze nooit eerder hebben gedaan. Dit keer gaan ze rolstoelbasketballen. Mariska Beijer en ik coachen de teams. Op de site van Zappsport is ook een leuk portret van mij gemaakt en zijn de backstage beelden te zien.

Do

22

maart

2012

De wereld draait door

Gistermiddag, uurtje of vijf, werd ik gebeld door de redactie van De Wereld Draait Door. Ze vertelden over het mega-succes van de Franse film Intouchable. De vraag was of ik deze wilde komen kijken en er over praten in de uitzending. Ik kwam om kwart voor zes in de studio aan en heb deze prachtige film gekeken (helaas het einde niet gehaald omdat de tijd te krap was). Je kan het gesprek hier terugkijken.

Zat

14

januari

2012

Oude bok met groen blaadje

Vanochtend ging het in de TROS Nieuwsshow over "leeftijdsverschil in relaties". De aanleiding was de prille liefde tussen 56-jarige Henk Bleker en zijn 32 jaar jongere Barbara. Presentatoren Mieke van der Weij en Peter de Bie spraken met psychologe Willeke Bezemer. Alle vooroordelen en clichés kwamen aan bod, van: "Je zit in een compleet andere fase van je leven, waar moet je het in hemelsnaam over hebben?" tot "De nieuwe vriendin van pappa is jonger dan zijn eigen kinderen" en "Je krijgt als jonge vrouw toch te maken met de kwaaltjes van je oudere vriend. Dan ben je zelf straks veertig en loopt je zeventigjarige man achter een rollator".

De Bie zegt het genant te vinden als Henk Bleker een avondje onder vrienden heeft en dan met zo'n jonge meid aan komt zetten. En hij vindt het nog erger als er uit zo een relatie babies komen: "dan komt pappa zijn dochter straks ophalen op school en zegt de juf: 'wat heb jij een leuke opa'". Zo een opmerking is traumatisch voor ouder en kind, volgens De Bie. Psychologe Bezemer vindt dat jonge vrouwen - op het moment dat ze zwanger worden van een man op leeftijd – er persoonlijk voor verantwoordelijk zijn dat hun kind op jonge leeftijd het overlijden van vader zal meemaken. "En wie moet dan helpen met wiskundehuiswerk?", vraagt De Bie zich af. "Misschien kan mamma dat wel," zei Van der Weij. "Oh ja, daar had ik even niet aan gedacht."

Ik luister vaak graag naar de Nieuwsshow maar ik vond dit gesprek tenenkrommend. Liefde wordt teruggebracht tot een oppervlakkig cijferspel. Alsof liefde en geluk alleen werkt in een traditionele formule van man en vrouw van ongeveer dezelfde leeftijd. Liefde is chemie, een klik. En als een relatie werkt dan werkt het; twee mannen, twee vrouwen, mensen uit verschillende geloven, een oude man met een jonge vrouw of juist oude vrouw met jonge man. En dit kunnen ook goede ouders zijn. Alsof een kind alleen goed kan opgroeien bij een gezonde jonge vader en moeder.

Het leven is toch onvoorspelbaar, en als mens heb je er veel minder regie over dan je zou wensen. Zelf ben ik geboren uit gezonde jonge ouders, maar mijn moeder werd ziek en overleed toen ik drie was. Ik ben goed terecht gekomen dankzij mijn pleegmoeder en grootouders.

Mijn vader is inmiddels hertrouwd met een vrouw die jonger is dan ikzelf. Ze zijn nu negen jaar samen. Twee jaar geleden werd mijn jongste zusje geboren (mijn vader was toen 62). Ze vormen een gelukkig gezin en mijn zus komt niets te kort. De gemiddelde levensverwachting voor mannen is tegenwoordig rond de tachtig. En al zou een 'oude vader' vroegtijdig komen te overlijden: er zijn veel alleenstaande moeders die – met succes - in hun eentje de opvoeding van hun kroost verzorgen.

De opvatting dat een vader altijd jong en 'gezond' moet zijn vind ik kwetsend. Rob de Nijs zal binnenkort ook 'oude pappa' worden. In RTL Boulevard werd gezegd dat het zo erg is voor zijn zoontje als hij straks niet met zijn bejaarde vader kan voetballen. Alsof dat de doorslag geeft of je een goede vader bent. Zelf ben ik afhankelijk van mijn rolstoel en als ik ooit kinderen mag krijgen kan ik ook niet met ze voetballen. Gelukkig zijn er alternatieven – ik denk dat ze zich erg zullen vermaken met een potje rolstoelbasketbal.

Di

11

oktober

2011

Terugblikken

Een paar dagen geleden ben ik van vakantie terug gekomen. Het was een heerlijke reis en ik het het heel erg leuk gehad met Remona. We hebben allebei een intensief sportjaar achter de rug en konden de combinatie van zon, zwembaden en rust goed gebruiken.

Inmiddels is de Nederlandse rolstoelbasketbal competitie alweer begonnen. Afgelopen zaterdag heb ik met BC Apollo (de nieuwe naam van BV Lely) onze eerste wedstrijd gespeeld. Ik kwam vers uit het vliegtuig en ondanks jetlag heb ik best aardig gespeeld. We wonnen met 75-36 van Probuild Lions 2, een nieuw team in opbouw.

Het Europees Kampioenschap lijkt alweer lang geleden. Wat heeft ons team daar fantastisch gespeeld en wat is het jammer dat we ons doel (eindigen bij de eerste zes en daarmee plaatsing voor de Paralympics) net niet behaald hebben. Na een geweldige poulefase waarin we wonnen van Spanje, Zweden en Polen werden we tweede in onze groep. Vervolgens moesten we in de kwartfinale aantreden tegen de uiteindelijke kampioen Groot Brittannië. De eerste helft ging het gelijk op, maar in de tweede helft lieten de Britten hun enorme klasse zien en liepen ze uit. Na dit verlies streden we tegen Turkije om onze laatste kans. Ook hier kwamen we erg dichtbij maar op de beslissende momenten schoten zij raak en wij net mis. Zo gaat dat in de sport. We eindigden uiteindelijk als 8ste en gaan dus niet naar Londen. (meer...)

Ma

05

september

2011

EK in Nazareth

Morgenochtend, 6 september, vertrek ik met het Nederlands rolstoelbasketbalteam naar het Europees Kampioenschap in Israel. Het wordt mijn eerste EK, ik heb er zin in!
Het wordt razend spannend, als we bij de eerste 5 teams eindigen plaatsen wij ons voor de Paralympics in Londen 2012.
De voorbereiding zit er op, het team in scherp en fit. We zijn er klaar voor!
We spelen vrijdagavond, 9 september, onze eerste wedstrijd in de poule, tegen Spanje.
Zelf houd ik tijdens het EK een videodagboek bij, te volgen via mijn twitter: www.twitter.com/marcdehond (ook te zien op mijn Hyves en Facebook)
Onze wedstrijden zijn allemaal te volgen via www.rolstoelbasketbal.nl
Daar zie je straks de links naar de ‘livestats’, lees je wedstrijdverslagen en zie je – de dag na de wedstrijd – de samenvattingen gemaakt door onze cameraman Tom Poederbach.
Er zijn trouwens nog volop mogelijkheden om te adverteren en sponsoren, graag zelfs! Heb je interesse, neem dan contact op met marleen@rolstoelbasketbal.nl
Het toernooi duurt tot 17 september, de dag er op ben ik weer in Nederland. En hopelijk hebben we dan wat te vieren!
We landen zondag de 18e om 10:15 met El Al op Schiphol, wellicht zie ik je dan!

Hartelijke groet,

Marc

(foto door Mathilde Dusol)

Do

01

september

2011

Bijzondere beelden!

Een internet hitje! Met dank aan Geen Stijl: Inmiddels meer dan 12.000 kijkers voor onze mini documentaire over het Nederlands Rolstoelbasketbalteam op weg naar het EK in Israel (volgende week begint het al).

PERSEVERANCE from Tom Poederbach on Vimeo.

Ook bijzonder trouwens... vannacht liep onze 19-jarige Papendal collega Dafne Schippers op het WK Atletiek een waanzinnig Nederlands Record op de 200 meter. Vanmiddag staat ze in de halve finale in Daegu!

Ma

15

augustus

2011

Marc naar het EK

Deze week is bekend geworden dat ik geselecteerd ben voor het Nederlands rolstoelbasketbalteam dat van 9 t/m 17 september uitkomt op het EK in Nazareth (Israel). We hebben een sterk team en het gaat heel spannend worden; als het ons lukt in de top 5 van het toernooi te eindigen kwalificeren wij ons voor de Paralympics in Londen.

Ik ben heel trots deel uit te maken van dit team, ik heb er het afgelopen jaar ook alles voor opzij gezet. Als beginnende speler zit ik nog vaak op de bank, en vanuit die rol probeer ik veel te leren & het team te steunen en altijd klaar te zijn om er in te komen mocht dat nodig zijn.

Kom je naar me kijken?

19, 20 en 21 augustus spelen we op Papendal (vlakbij Arnhem) een sterk bezet vierlandentoernooi

Vrijdag 19 augustus om 20:30 tegen Zweden

Zaterdag 20 augustus om 14:00 tegen België

Zaterdag 20 augustus om 20:30 tegen Frankrijk

En op zondag augustus om 10:30 of om 13:00 de bronzen of gouden finale

En 26, 27 en 28 augustus oefenen wij op Papendal tegen Duitsland en Turkije

Laat me weten als je het leuk vindt om te komen kijken, dan reserveer ik een plaats voor je.

En zo niet zijn mijn verrichtingen te volgen via mijn Hyves, Facebook, Twitter en rolstoelbasketbal.nl

Do

19

mei

2011

Ondertussen

Ik moet tot mijn schande toegeven: sinds ik intensief twitter verwaarloos ik mijn weblog nogal. Het is erg aanlokkelijk om nieuwe ontwikkelingen in 140 tekens op Twitter te zetten in plaats van er een stukje over te schrijven op mijn weblog. Dan nu toch maar weer eens een ouderwetse blog-update in een onbeperkt aantal tekens.

Momenteel ben ik met het Nederlands Rolstoelbasketbalteam in voorbereiding op het EK in Israël waar we ons in september kunnen gaan plaatsen voor de Paralympics Londen 2012. We trainen elke maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag (twee keer per dag) op Papendal. De Basketbalbond heeft een appartement voor de spelers gehuurd waar ik geregeld overnacht zodat ik niet elke dag heen en weer hoef te reizen vanuit Amsterdam.

Sinds een week of zes train ik in mijn nieuwe sportstoel van Quickie. Ik ben er erg blij mee. In deze stoel ben ik een stuk sneller en zit ik stabieler. Het is alleen erg wennen, ik speel nu met een 'wing' - een soort bumper aan de voorkant van de stoel. Dat betekent dat de stoelomvang groter is geworden, en ik dus een ander 'formaat' ben op het veld.

Ik heb de afgelopen maanden weer ontzettend veel geleerd van bondscoaches Gertjan van der Linden en Irene Sloof, en dat moet ook wel, want het internationale niveau is enorm hoog en ik moet de komende maanden nog een paar flinke stappen maken om straks van waarde te kunnen zijn voor ons team. Ik basketbal nog maar relatief kort, en het duurt even voordat nieuwe tactieken en technieken automatismes worden.

Er staan deze zomer veel oefentrips op het programma. Ik ben geselecteerd voor onze eerste reis (eerste weekend van juni) naar Zweden. Daar zullen we spelen tegen toplanden Zweden, Engeland en Italië. Heel benieuwd om te zien hoe het team (en ik persoonlijk) zullen presteren tegen zulke tegenstanders.

Later gaan we nog op trainingsstage in Australië en Israël, en volgen er veel stages en oefentoernooien op Papendal. Voor elke stage maakt de bondscoach telkens de selectie bekend. We zijn met een grote groep waarvan er iedere keer ongeveer 12 worden uitgekozen. Altijd een spannend moment om te horen of ik er bij mag zijn.

In de tussentijd werk ik achter de schermen samen met onze geweldige vrijwilliger Marleen Kaatee en onze directeur rolstoelbasketbal Wim Steen aan ons mediaproject. We willen meer aandacht voor ons team en dat gaat goed. Na de succesvolle rolstoelbasketbaldag en ons optreden bij de Harlem Globetrotters voor 2500 man volgt er 29 mei het Rolstoelbasketbal All Star gala, waar u mij allemaal in actie kunt zien. We krijgen ook veel goede reacties op onze korte documentaire 'Doorgaan' en onze gloednieuwe website rolstoelbasketbal.nl.

Op dit moment zijn wij op zoek naar sponsorgelden voor het vervolg van de documentaire en het (live) uitzenden van het EK in Israël via GoedTV. Ook een grote uitdaging, hopelijk gaat dit met hulp van NOC*NSF en Fonds Gehandicaptensport lukken. Geinteresseerde bedrijven kunnen zich melden, zou geweldig zijn.

Hopelijk tot zondag 29 mei op Papendal!

Do

21

april

2011

Doorgaan

Trots op de film "Doorgaan" die Tom Poederbach en Thomas Rijsman maakten over het Nederlands Rolstoelbasketbalteam in voorbereiding op het EK in Israël. En trots op de site www.rolstoelbasketbal.nl, onze hyves, onze Nationale rolstoelbasketbaldag (check de foto's op facebook) en onze portretfoto's.

En ook leuk: op dinsdagavond 3 mei treed ik op met het Nederlands rolstoelbasketbalteam als openingsact van de Harlem Globetrotters.

Nu weer lekker zelf basketballen!

Vrij

15

april

2011

Marc en Marc bij Madiwodo

Donderdagavond was ik met collega Nederlands Team speler Marc van de Kuilen te gast bij Paul de Leeuw in MaDiWoDo. Terugkijken vanaf de 20ste minuut...