Wat is intiemer dan je medische gegevens op internet zetten? Eh, inderdaad, je dromen. Maar goed, we hebben geen geheimen meer voor elkaar dus; here we go!
Normaal gesproken onthoud ik nooit dromen. Sinds ik hier ben wel (hoe kan dat? slaappillen?). Ze lijken veel levendiger en als ik wakker word herinner ik me ze nog vrij precies. De details en bizarre verhaallijnen zal ik je besparen, maar tot nu toe ging geen van mijn dromen over de toestand hier in het ziekenhuis en in alle dromen kom ik zelf voor en kan ik gewoon lopen.
Vannacht heb ik voor het eerst wél gedroomd over mezelf in dit ziekenhuisbed. Het was nacht en het was mijn eigen ziekenhuiskamer. Eigenlijk droomde ik dat ik wakker lag. Ik deed de concentratie-oefeningen die ik gedurende de dag ook doe om contact te maken met mijn benen. En het lukte: mijn teen bewoog, niet met een klein beetje druk maar écht, zodat ik het zelf kon zien. Toen mijn knie, en toen stak ik mijn hele been omhoog en meteen daarna het andere been. Ik bleef ze bewegen en trappelen en zwaaien. Ik maakte mezelf wakker en kon toen pas vaststellen dat het dus een droom was. Maar ik was niet teleurgesteld; ik weet nu hoe het straks voelt als het écht gebeurt. En je weet: één keer in de zoveel tijd komen dróóómen uit (en dat laatste is geen oproep aan mijn radio-collega's om weer een plaatje aan mij op te dragen).
Over radio-collega's gesproken. Als nacht- en weekendpresentator kan ik nou niet bepaald zeggen dat ik erg veel contact had met de overdag-collega's bij de NCRV. Tuurlijk wel met de BuZz-ers en NachtLicht-redactie maar niet zo heel erg vaak met mensen van andere programma's. Die zaten dan aan de andere kant van de redactieruimte en soms maakte ik dan een kort praatje met ze. Maar meestal als ik in het AKN-gebouw was, werkte ik vooral individueel en sloot ik mezelf op in studio's om interviews en items op te nemen of te monteren. Beetje buitenbeentje dus. Maar nee: de afgelopen weken heb ik een wagonlading bloemen, mailtjes, reacties en kaartjes gehad van zowat de hele NCRV-radio afdeling. Zelfs van sommige mensen van wie ik even moest navragen wie dat eigenlijk waren. Heb weleens het gevoel gehad dat het puur toeval was dat ik ooit bij de NCRV terecht ben gekomen maar weet nu wel beter. Dat wou ik toch nog even die kant op gezegd hebben en één van mijn belangrijkste motivaties om weer heel snel te kunnen lopen is dat ik dan ook weer heel snel voor mijn omroep programma's kan gaan maken.
Dan nog even over vanavond. Al mijn hele leven vier ik nieuwjaar om 12 uur 's nachts bij mijn grootouders thuis. Dit jaar zijn beiden overleden en ik wist dus al dat het voor het eerst 'anders' zou zijn. Nieuwjaar in een ziekenhuis had ik echter niet kunnen verwachten. Toch gaat het gezellig worden. De familie zal er zijn en als we bij elkaar zijn maakt het eigenlijk niet uit wáár dat is. Van hieruit wens ik iedereen een gelukkig, dankbaar en vooral gezond 2003. Mijn chirurg wens ik hetzelfde en ik weet dat hij vanavond met zijn zoontje vuurwerk gaat afsteken dus ik wou hem nog even op het hart drukken zoveel mogelijk afstand te bewaren en zijn handen te beschermen. Verder wens ik iedereen sterkte die als goed voornemen heeft komend jaar te stoppen met roken. Mijn goede voornemen voor 2003 is misschien zelfs makkelijker: beginnen met lopen!
09:02 uur
Vandaag hebben we weer met de chirurg gesproken (geweldige vent is dat trouwens). We hebben nieuws: de derde operatie wordt waarschijnlijk 6 januari, nog een week dus en donderdag horen we dat zeker. Bij die operatie wordt de Astrocytoom zo veel mogelijk weggehaald en kan ik - als ik van die operatie hersteld ben - eindelijk beginnen met revalideren. Dat zal een lang traject worden waarin we er achter komen welke lichaamsfuncties zich allemaal weer gaan herstellen. Voorlopig kan ik me alvast weer gaan verheugen op alles wat bij zo een operatie komt kijken: rugwond weer open; infusen terug; weer drie dagen buikliggen. Jippie!
In de tussentijd lig ik nog steeds in bed, met af en toe heel ver weg een beetje gevoel en nog iets verder weg een heel klein beetje beweging in mijn onderlichaam. Er zijn nog geen conlusies te trekken uit de stand van zaken. Sommige dingen zijn veelbelovend; maar zoals gezegd; de route is nog heel lang en er zullen nog veel ups- en downs volgen. Gek verschijnsel is dat mijn lichaam wel druk registreert, maar met vertraging. Als ik een uur op mijn rug lig en dan omdraai naar mijn buik dan voelt het alsof mijn onderlichaam nog naar boven staat en mijn bovenlichaam dus andersom. Zo lenig ben ik echt nog nooit geweest.
Ik typ dit met een handicap trouwens. Om bloedingen bij de volgende operatie te voorkomen moesten er stollingstesten gedaan worden. Wat betekent dat? Dat ze in je snijden en prikken om te kijken hoe lang het blijft bloeden. Nou heb ik een gevoelloos onderlichaam waar ze dat soort dingen van mij prima in mogen doen; ik blijf wel tv kijken. Maar nee, dit moet uitgerekend in mijn árm gebeuren. Lekker dan. Is fijn trouwens als dat soort testen door zelfverzekerde mensen wordt gedaan. Maar op een of andere manier heeft iedereen die ik hier tegen kom met een injectienaald een vertwijfelde blik in de ogen. Dit keer waren het twee dames, letterlijk citaat: "hé een ader... zeker dat het hier kan?" zegt de één. "Eh nee, maar dan moeten we maar gokken". Leuk om te horen. Vraag me af hoe je een beroepskeuzetest moet invullen op zo een manier dat er dan uitkomt: "Jij moet iets met bloed gaan doen!".
Heb inmiddels mijn radio hier. Gisteravond meteen naar mijn vervanger Steef geluisterd. Hij gaat BuZz de komende weken van me overnemen. Het was de finale van de 3FM Award en hij werd geassisteerd door Merel. A Balladeer won, leuke gozer, mooie muziek. Hij mag nu gaan opnemen in de Abbey Road Studios in Engeland; strakke uitzending. Fijn dat dat in goede handen is. Vannacht ook even naar NachtLicht geluisterd; ook in goede handen bij Joga Brouwers en Jelle Koolstra. Er wordt nu ook al op de radio verwezen naar mijn weblog. Beetje privacy graag, mensen! 
13:06 uur
Het plekje in mijn rug heeft zich gisteren officieel aan me voorgesteld: Astrocytoom. Hij is flink groot en heeft zich heel langzaam ontwikkeld; zit er misschien al jaren; wie weet zelfs al mijn hele leven. Nu ik daarover terugdenk was het altijd mijn zwakke plek. Als ik stress had ging het altijd daar hoog in mijn rug zitten. Het was het scenario waar we inmiddels rekening mee hielden. Astrocytoom is een afwijking vanuit het ruggemerg zelf en moet chirurgisch worden weggehaald. Het is gek om over 'goed nieuws' te praten; maar alle andere realistische uitkomsten waren erger geweest. Een operatie biedt nog steeds kans op herstel en kan het zo nauwkeurig worden weggehaald. Gelukkig blijven chemo's, bestralingen en dat soort dingen me nu dus bespaard. Een Astrocytoom is ook niet dodelijk. De enige vraag die nu aan de orde is; is hoe hard ik nog kan rennen na de operatie.
Ik schijn een uniek geval te zijn in Nederland. De doktoren willen daarom met hun Amerikaanse collega's overleggen over de beste timing voor deze derde - en hopelijk laatste - operatie. Die zal niet heel lang op zich laten wachten, zelf gok ik op de tweede week van januari, maar dat is een eerste gevoel. In dat geval heb ik krap twee weken de tijd om me optimaal voor te bereiden. Het belangrijkste is zoveel mogelijk te herstellen van de eerste twee operaties.
Wat dat laatste betreft is de eerste 'stap' nu gezet. Of nee, stap... sterker: gisteravond is een wonder gebeurd! Eigenlijk wilde ik daar dit stukje mee beginnen; maar iedereen zat zo te wachten op de medische uitslag dat ik dat even voor heb laten gaan. Maar nu alsnog dat magische moment wat het eigenlijk verdiende dit stukje te openen; het mooiste moment van de week: ik heb mijn teen bewogen!
Huh? Ja! Victor was hier; een vriend die mij begeleidt. We hadden lang gepraat, de uitslag van de dokter besproken en toen ging hij aan mijn voeteind staan. "Hé, beweeg je teen eens". Ik wist dat het geen zin had; maar toch probeerde ik het. Waar tot nu toe elke poging tot bewegen volledig blokkeerde; leek ik er nu 'doorheen' te komen. En dan heb ik het niet over een teen die van de ene kant van de kamer naar de andere vliegt; maar een fractie van een millimeter druk; die alleen als je heel erg je best doet te voelen is. Maar Victor voelde het. Ik moest huilen van blijdschap. De komende twee weken elke dag een klein beetje meer 'teen' en ik ben klaar voor de operatie.
11:26 uur
Ik wist dat ziekenhuis-series populair waren de laatste tijd; maar nu de NCRV meldt dat mijn weblog betere kijkcijfers scoort dan onze eigen dure TV serie Hartslag (elke vrijdagavond NED 1) moet ik misschien een beetje uit gaan kijken. Kerst ging prima; nog steeds komt elke dag familie over de vloer. Gisteravond kwamen mijn moeder en oma het kerstdiner brengen. Het alternatief was ziekenhuisgehakt met ziekenhuisboontjes en heel veel ziekenhuisaardappelpuree geweest; dus mij hoor je niet klagen.
Gisteren had ik het over "willen geloven" en "echt geloven". Daar ben ik nu erg mee bezig. In één van de mailjes die ik kreeg stond dat ik mijn lichaam moet zien als een paard; en mijn geest is de ruiter. Ik kan het paard zijn gang laten gaan, en laten doen waar het zelf zin in heeft; ik kan ook zelf het heft in handen nemen. Als een ware Ankie van Grunsven probeer ik dat onder de knie te krijgen. Elke uithoek van mijn lichaam laat ik weten dat ik van plan ben 100% te genezen. Met minder neem ik geen genoegen. Ik zend de boodschap naar mijn tenen, soms voel ik een tinteling; alsof het is aangekomen. Af en toe kietelt een dokter aan mijn tenen; of ik het misschien al voel. Helaas, nog niet. Mijn broertje heeft wat stevigere armen en die heb ik eens flink laten knijpen. Ogen dicht en dan zeggen welk been 'ie aan zit. Het zit heel diep verscholen maar ik scoor 100%. Het contact is er nog.
Medisch gezien hebben er door de complicaties zenuwen klem gezeten. Als je naar de nieuwe Lord of the Rings film bent geweest weet je hoe dat voelt; drie uur klem in een bioscoopstoel en je hebt een slapend been. Dat gaat binnen een paar minuten weg. Als het om de zenuwen in de rug gaat kan het weken en misschien maanden duren. Geen beweging; geen gevoel. Ik verheug me op die eerste zenuw die zich écht weer aandient: "Hallo, ik ben de zenuw die zorgt dat je het voelt als iemand je prikt in je knieholte. Ik heb even verlof gehad maar ik sta weer tot je beschikking. Prik maar. Ja, lekker hé."
09:30 uur
Elke keer weer gek; wakker worden en geconfronteerd worden met het feit dat deze bizarre situatie toch écht de werkelijkheid is. De nachten zijn het vervelendst. Omdat ik niet meer uit mezelf kan bewegen moet ik een aantal keer per nacht 'gerold' worden. Het lijkt wel of het enige gevoel dat mijn onderlichaam nog wel naar boven wil doorgeven kramp is. Dan word ik wakker; druk op de bel; de nachtzuster komt binnen, er wordt wat aan me geschoven en ik mag opnieuw proberen in slaap te vallen. Goh, wat verlang ik naar een nacht van acht uur slaap achter elkaar. Zou daar geen computergestuurd bed voor zijn? Er zijn momenteel drie Marc-standjes mogelijk: linkerzij; rug; rechterzij. Heb nog geen favoriete uitgekozen; maar overdag liefst zoveel mogelijk op de rug; het is zo fijn om de wereld horizontaal te zien.
Mijn voornaamste taak deze dagen is zelf geloven in 100% herstel. Er is duidelijk een verschil in 'willen geloven' en 'echt geloven'. Wanneer weet je dat? Ik visualiseer me terug op het voetbalveld; op een dansvloer (hoewel ik nooit een grote danser ben geweest), een skipiste, een zwembad en natuurlijk terug in de radiostudio. Soms flits ik langs in een rolstoel; maar ik kan me er niks bij voorstellen. Ik voel de overtuiging van binnen dat ik daar niet bang voor hoef te zijn. Dat gaat echt niet gebeuren. Het is fijn om die overtuiging ook bij anderen te voelen. Als je aan me denkt; denk dan aan die bal die ik uit de hoek van het doel tik op het hoofdveld van AFC; of rennend door de gangen van het audiocentrum om op tijd voor de uitzending in de studio te zijn.
Maar het zal nog wel even duren. Gisteren heb ik even naar mijn tenen zitten kijken. Dan concentreer ik me heel hard op mijn grote teen en denk "beweeg!". Er gebeurt niks. Als je het nooit hebt meegemaakt kan je je er niets bij voorstellen. Moet dan een beetje denken aan die scene in Star Wars waarin Luke Skywalker zijn ruimteschip met de kracht van zijn geest uit het moeras moet halen. Nou ja, uiteindelijk na oefening en heel veel doorzettingsvermogen lukt het hem. Misschien heb ik ook nog wat coaching van Yoda nodig: "Yes patience, toes move you will, good".
Denk veel aan mensen die uit diepe dalen zijn opgeklommen. Lance Armstrong, die na kanker te hebben overwonnen de beste wielrenner van de wereld werd. Mijn mentor bij 3FM; Wim Rigter, die na zijn ziekte en met nog maar één resterende stemband de Arbeidsvitaminen ging presenteren. Mijn voetbalvriend Roy van Dijk, die van een hersenbloeding en een auto-ongeluk herstelde. Ruud van Nistelrooy die na twee jaar alleen maar blessures toch nog naar Manchester kon en één van de beste voetballers van Europa werd. Verder denk ik aan Bart de Graaf; die tussen de ziektes door de meest geweldige programma's maakte, een omroep opzette, en boven alles altijd positief en vrolijk was. En ik heb altijd veel respect gehad voor Christopher Reeve, die van Superman naar rolstoel ging; maar vanuit die laatste positie sterker is dan dat hij mét blauwe panties en rode kape ooit geweest is.
Uiteindelijk word elk mens op een moment in zijn leven op de proef gesteld. Ik kan de logica daarin niet ontdekken. Soms lijkt het onevenredig verdeeld maar pas achteraf valt misschien te beredeneren waar het nou eigenlijk goed voor is geweest. Bij mij was het glas altijd al half vol en nooit half leeg. Dat is het nu nog steeds. Maar ik kon me altijd vreselijk druk maken om kleine dingen. Onbegrijpelijk dat ik me twee weken geleden nog kon storen aan een lange rij voor een pinautomaat. Als ik binnenkort weer in de rij sta achter een dame die er een half uur over doet om zich haar pincode te herinneren dan geniet ik. Geniet ik ervan dat ik kan stáán.
Nog steeds worden alle mailtjes voorgelezen en hoor ik alle reacties op het blog; ik moet nog even kijken hoe ik iedereen persoonlijk kan bedanken voor alle bloemen, fruitmanden, kaarten, cadeautjes, etc. Maar dat doe ik het liefst als ik straks weer rechtop sta; weet in ieder geval dat het allemaal heel goed is aangekomen.
Ik eindig voor vandaag met een stukje tekst uit mijn favoriete nummer van de Brand New Heavies: "you are the universe, and there ain't nothing you can't do, if you conceive it you can achieve it, and that's why I believe in you." Als je denkt dat je het kan, dan kan je het ook. Zo simpel is het.
11:12 uur
Uw NCRV-presentator wenst u allereerst uiteraard een zalige kerst. Gisteren lag ik met mijn armen gestrekt op bed en waren de wonden van de infusen in mijn armen te zien. Dichter bij Jezus ben ik nog nooit geweest
.
Het kost wat extra energie; maar ik typ dit voor het eerst weer zelf. Het is elke dag weer fijn om alle mailtjes en log-reacties voorgelezen te krijgen. Er zijn nu ook al mensen in de familie die proberen de Nedstat-tellertjes te beinvloeden zodat mijn log het record van duizend verbreekt. Wat mij betreft mag dat gebeuren op de dag dat ik op deze pagina meld dat ik lopend het ziekenhuis heb verlaten.
Gisteren was kermis; voor het eerst had ik bezoek van buiten de intiemste familiekring; die mij na de operatie heeft bijgestaan. Mijn vader heeft hier sinds de operatie iedere nacht gelogeerd; mijn broertjes, moeder en haar man Jules wisselen elkaar de hele dag af; en mijn vriendin is er ook dagelijks. Als je mobiliteit in een keer zo wordt beperkt is het heerlijk om die vaste steun te krijgen. Hoewel het wel moeilijk is; wetende dat mijn moeder om mij te kunnen bezoeken; ook weer elke dag een beroep op anderen moet doen om op mijn kleine zusje te passen.
Maar over de kermis dus; zodra ik aangaf weer bezoek te kunnen ontvangen had ik het meteen voor het uitkiezen. Jelle, mijn eindredacteur bij de NCRV en steun en toeverlaat in deze tijden kwam aan het begin van de middag. Ik ben weer helemaal op de hoogte van de plannen van mijn omroep om me de komende weken te vervangen; en alle presentatoren die daarvoor zijn uitgekozen zijn mensen die ik goed ken, fijn mee heb samengewerkt, en waarvan ik weet dat ze er perfect toe in staat zijn mijn werk waar te nemen. Daarnaast besef ik me dat ze me in Hilversum nog zeker niet zijn vergeten; en dat mijn NCRV, 3FM, PyjamaFM en BNN collega's continu op de hoogte blijven.
Verder was één van mijn beste vrienden op bezoek; mijn tante, oom en neefje, en aan het eind van de dag nog een vriend van mijn vader. Een bijzondere man die veel ervaring heeft met genezingsprocessen. Met hem geloof ik sterk dat een patient niet alleen maar op bed moet liggen afwachten of de dokters het kapotte lichaam misschien weer aan de praat krijgen. Ik heb nu een aantal concrete 'oefeningen' waarmee ik keihard aan de slag ga om van het nu van elkaar gescheiden boven en onderlichaam weer één dynamisch geheel te maken. Dat is nu belangrijker dan gezellige bezoekjes; die superleuk zijn maar alleen maar energie kosten die niet direct bijdraagt tot mijn snelle genezing. Ik ga er vanuit dat iedereen daar begrip voor heeft. Uiteindelijk is dit iets wat ik helemaal zelf moet doen. Uiteraard nog steeds graag met alle steun, en zoals gezegd: dat kan in ieder geval via mail en log.
Bedankt voor alles; ik ga ervoor.
12:13 uur
Sinds ik van de dokter op mijn rug mag liggen ben ik er 100 procent op vooruit gegaan. Jammer genoeg is dat eerder een toename van 1 procent naar 2 procent, dan van 30 naar 60. Het op de rug liggen geeft iets meer bewegingsvrijheid; maar waar het perspectief eerst volledig naar de grond gericht was, zit ik nu vooral naar het plafond te staren. Nu ik op mijn rug lig is het ook mogelijk om de eerste schade te inventariseren. Vanaf mijn tepels naar beneden werkt niet veel meer. Als iemand keihard in mijn linkerteen knijpt weet ik dat nog wel te benoemen, en dat schijnt een goed teken te zijn. De hele dag op mijn rug liggen is ook niet alles maar gelukkig komt er af en toe een zuster wat kussens verplaatsen zodat er toch wat variatie mogenlijk is. Het is vandaag een week geleden dat ik voor het laatst op de radio was. Tot nu toe is er nog geen uitzendingstijdstip voorbij gegaan zonder dat ik me besefte dat ik eigenlijk ergens anders had moeten zijn. Maar goed dat had ik ook al als ik een keer een nachtje vrij had. Volgens mij heb ik vanacht voor het eerst een beetje geslapen. Ben in ieder geval voldoende uitgerust om al wat eerste bezoek te ontvangen, er zijn veel gegadigden begreep ik... over wachtlijsten in de zorg gesproken.
Bezoekafspraken gaan via Michel (
michel@boomchicago.nl).
11:53 uur
Nooit drugs gebruikt, maar sinds vannacht weet ik hoe het is om stoned te zijn. Je begrijpt, ik ben weer even terug aan de morfine en ik kan het iedereen aanbevelen. Ik lijk het dipje van gisteren een beetje te boven te zijn, hoewel ik me besef dat als de verdoving er straks niet meer is het nog een keer gaat gebeuren. (Ik heb al aanbiedingen gehad van de huisdealer van het AMC om van hem de morfine te betrekken). De belangrijkste vraag voor vandaag is of ik straks op mijn rug mag gaan liggen. Normaal gesproken slaap ik thuis woel ik van de ene kant van het bed naar de andere en daar heb ik nu eigenlijk ook wel weer zin in. Mijn vader heeft me vanochtend 36 reacties van het weblog voorgelezen en verder ook alle emailtjes. Het blijft fijn om elke dag zoveel aanmoedigingen te ontvangen. Het voelt alsof ik de marathon moet kruipen, maar het is dan wel fijn dat er mensen aan de kant staan.
Mijn eigen stem is op dit moment niet zo krachtig, mijn vader kan nu ook wel een glaasje water gebruiken. We hebben nog even het journaal en Studio Sport gekeken. Als ik een dezer dagen weer op mijn rug mag liggen dan denk ik dat ik wel weer bezoek wil gaan ontvangen. Zodra dat zo is laat ik het meteen via internet weten en kunnen er afspraken gemaakt worden wie en wanneer.
09:55 uur
Vandaag gestopt met morfine en moet helaas tot de conclusie komen dat dat spul me de laatste dagen op de been heeft gehouden. Nu mijn hersens weer helemaal clean zijn besef ik me hoe belabberd ik er op dit moment eigenlijk aan toe ben. Vanaf mijn rug naar beneden heb ik nauwelijks gevoel en bewegen lukt al helemaal niet meer. Het wachten is nu op herstel en zal nog best lang op zich kunnen laten wachten. Ongeduldig als ik ben vraag ik me af hoe ik dat moet gaan opbrengen. Voor het eerst twijfel ik aan de goede afloop, hopelijk is dat een dipje van tijdelijke aard. Ik wil nu even niets kan nu even niets en dat is stevig balen.
14:09 uur
Kopspijkers was geweldig. Dit was het nieuws was wat minder. Het lijkt erop dat de operatie van vandaag voor wat verlichting heeft gezorgd. Maar misschien is het nog wat te vroeg om te concluderen. Heb de hele dag familie over de vloer gehad. En dat geeft afleiding en steun bij de vervelende recordpoging "buikliggen". Ga nu nog even Studio Sport kijken met mijn vader. En morgen laat ik weer van me horen. Ik beantwoord niet alle mailtjes, maar lees ze wel allemaal.
22:54 uur
Dan denk je dat je er voorlopig even vanaf bent, mag je meteen weer. Vanochtend waren er zwellingen in mijn rug en die beknelden dermate dat er moest worden ingegrepen. Deze tweede operatie duurde een uur. Ben nu weer terug op de kamer en mijn broertje typed deze boodschap. Voorlopig is niet bekend of de problemen van vandaag voor schade hebben gezorgd. Het ziet er wel naar uit dat we hierdoor flink wat vertraging zijn opgelopen. Voorlopig lig ik nog wel even op mijn buik. Nog steeds fijn dat er zo wordt meegeleefd, tot nu toe heb ik alle mailtjes en reacties kunnen lezen.
16:13 uur
Ik lig nu op mijn nieuwe kamer op een andere afdeling dan voorheen. Als je denkt wat maakt die gozer opeens veel typefouten, dan komt dat omdat niet ik type, maar mijn vader. Zelf lig ik op mijn buik, plat op bed en zo zal ik drie dagen blijven liggen. Mijn armen kan ik enigszins bewegen. Al het andere is nagenoeg gevoelloos.
We hadden er niet meer op gerekend, maar ik ben blij dat de operatie vandaag toch nog heeft plaatsgevonden. Het absolute droomscenario is er echter helaas niet van gekomen. Laten we beginnen met het goede nieuws. Tot nu toe lijkt het erop dat de operatie zelf geen ernstige complicaties met zich mee heeft gebracht. Verder lig ik er suf bij, maar denken en praten gaat zeer behoorlijk. Dan het tegenvallende nieuws. We weten nu zeker dat het "plekje" niet los ligt en daarom is er maar een klein stukje van weggenomen. Aanstaande vrijdag weet ik uit welke materie het plekje bestaat, en vervolgens hoe het te behandelen is.
De komende dagen is het vooral zaak dat de dingen die het voor de operatie nog goed deden weer zo snel mogelijk terugkomen. Blijf daar in ieder geval maar kaarsjes voor aansteken, bij gebrek aan kaarsen neem ik ook genoeg met duimen.
23:37 uur
In tegenstelling tot eerdere berichten wordt Marc toch vandaag geopereerd. Er is op het laatste moment nog een plekje op de OK vrijgekomen en hij wordt op dit moment geopereerd. Hij heeft mij gevraagd jullie via zijn weblog op de hoogte te houden. Meer nieuws volgt.
Mark Götz.
14:35 uur
Kan niet op iedereen persoonlijk reageren; maar ik heb al jullie reacties tot nu toe gelezen. Fijn dat er zo meegeleefd wordt. Als ik er straks goed door kom en het valt allemaal mee moeten jullie niet met z'n allen gaan zeggen dat ik me aangesteld heb, hé! Ik zie dat het Nedstat-tellertje inmiddels naar recordhoogte gaat (ok; het echte record was toen ik hier op de pagina als eerste de foto's van Katja uit de Playboy had gezet en daardoor gelinkt werd vanaf honderden porno-sites, maar daar win ik het nooit meer van! Of zal ik mijn röntgenfoto's laten scannen?).
12:47 uur
Ik heb weer een eigen kamer! Wel op dezelfde afdeling. De mensen die mijn telefoonnummer al hadden: het één na laatste cijfer is een 8 geworden; verder hetzelfde. Probeer contact wel zoveel mogelijk per email te doen want ik word teveel gebeld
11:10 uur
Het ene plekje op de OK dat nog vrij was is inmiddels ingepikt door een andere patient. Helaas, want als de operatie dan toch moet gebeuren dan liefst zo snel mogelijk. Morgen gaan we het alsnog doen (behalve als er een kettingbotsing op de A1 plaats vindt en er opeens vele patienten tegelijk binnen komen); er worden speciaal dokters aangevraagd om dit dus in het weekend te doen. Bewaar uw gebeden dus voor morgen. Ik had er al rekening mee gehouden; en we hebben dus even kunnen 'oefenen' met de voorbereiding. De chirurg die vandaag de operatie zou doen is er morgen niet; vanmiddag word ik voorgesteld aan de nieuwe operateur. Ik vertrouw erop dat die net zo capabel is (en overkomt) als de chirurg die ik vandaag gehad zou hebben. Ook voor deze nieuwe geldt; vanavond vroeg naar bed, meneer!
09:39 uur
Alle tests zijn achter de eh, ja... rug. Op die rug staat nu een kruisje om aan te geven waar ze straks moeten zijn. Er staan wat pilletjes op mijn nachtkastje die ik straks moet innemen. Na middernacht mag ik niets meer eten en drinken. Vandaag ben ik goedgekeurd voor de operatie en morgen om 12 uur zou het dan moeten gebeuren.
Maar er is een kans dat het toch allemaal wordt uitgesteld. Omdat ik een soort tussen-gepropte patiënt ben zou elk acuut geval in het hele ziekenhuis dat er ernstiger aan toe is ervoor kunnen zorgen dat de missie wordt afgeblazen en uitgesteld (naar waarschijnlijk zaterdag). Als ik eerlijk ben ga ik daar ook wel een beetje vanuit; maar om 10 uur weet ik dat zeker en dan meld ik dat hier wel.
De chirurg is vanavond langs geweest. Hij is alles wat ik van hem gehoopt had: duidelijk, eerlijk en hij leek stevige, stabiele handen te hebben, niet aan de alcohol te zijn, recht uit zijn ogen te kijken en geen nerveuze tik te hebben. Hij heeft beloofd vanavond vroeg naar bed te gaan, maar nog belangrijker is dat hij alle scenario's nog eens duidelijk heeft doorgenomen en daarbij toch wat uitspraken over de kansen op een goede uitkomst heeft gedaan. Het is heel gek maar na het gesprek met hem had ik eigenlijk al half het gevoel dat ik al genezen bén. Laat ik het anders zo zeggen, de kans op een goed scenario lijkt groter dan de kans op een heel slechte. Mijn angst om vanaf morgen meteen voorgoed in een rolstoel te zitten is ook enigszins weggenomen. Eigenlijk maak ik me daar vooral druk om. De rest zien we wel. Aan de andere kant blijft het een risicovolle ingreep en ik moet er ook weer niet te licht over gaan denken.
De collega's van 3FM hebben me vandaag bloemen gestuurd; die wil ik natuurlijk allemaal bedanken. Verder waren er veel mailtjes vandaag met fijne wensen die ik bijna allemaal heb kunnen beantwoorden. Ik merk dat het helpt dat ik hier op de site een beetje "open huis" houdt. Ik krijg geen verhalen meer door dat ik zou zijn ingestort en er verschrikkelijk aan toe ben. Tot nu toe heb ik wat pijn in mijn rug en een verlamd gevoel in mijn benen. Ik kan nog lopen en ik voel me absoluut niet ziek.
Er komt nu een zuster binnen om me nog even een injectie te geven. Ze vraagt me waar ik 'm wil hebben. Ik hoef niet lang na te denken: linkerbeen. "Doet maar heel even pijn, hoor" zegt ze. Ik geef geen krimp. Ze denkt nu dat ik heel stoer ben. Als ze op mijn kaart had gekeken had ze geweten dat ik daar toch geen gevoel heb.
23:43 uur
Het circus is begonnen. Het is nog niet zeker of de operatie morgenochtend door gaat; maar vandaag worden alle voorbereidingen getroffen. Vanochtend 7 artsen tegelijk die voor de 20-ste keer mijn reflexen kwamen testen. Ik weet nu ook precies welke tests er worden gedaan en in welke volgorde; dus ik werk de hele procedure nu af zonder dat ze instructies hoeven te geven.
Verder werden er acht buisjes bloed geprikt; ga ik nogop de röntgenfoto; kwam er een vriendelijke dominee-dame langs om me fijne kerst te wensen (leuk gesprek gehad over het joodse feest Chanoeka); heb ik een nieuwe roommate verwelkomd (een vijftiger uit Purmerend) komt mijn familie nog even langs; en de chirurg die morgen met mijn rug mag gaan spelen komt vanmiddag vertellen hoe hij te werk gaat. Als ‘ie met trillende handen mijn kamer binnenkomt dan bind ik hier alle lakens aan elkaar en dan ontsnap ik vannacht.
Dan nog een intake gesprekje met de anesta anesti eh, anastacia zeg maar; die moet zorgen dat ik morgen out ga; en liefst daarna ook weer bij kom.
Wordt steeds zekerder dat het ‘droom-scenario’ straks echt gaat gebeuren; maar nu het dan zo dichterbij komt word ik toch wel zenuwachtig. Kan me herinneren dat ik een paar maanden geleden een uitzending heb gemaakt over een jongen (ook een Marc) in een rolstoel; hij maakt een site; www.lolstoel.nl. Ik heb veel respect voor hem; maar weet niet of ik hetzelfde zou kunnen opbrengen. Als ik heel erg mijn best doe dan denk ik daar niet aan; en vertel ik mezelf dat de kans dat het zover komt heel erg klein is. Misschien is dat ook wel zo; maar dokters voorspellen niet in procenten.
Vannacht vanaf twaalf uur niet meer eten; vervolgens morgenvroeg onder het mes. Over anderhalve dag weet ik misschien al of ik echt op de goede weg ben.
12:10 uur
Zie net op mijn Nedstat-tellertje dat het twee keer zo druk was als normaal op m'n site. Stelletje ramptoeristen!
21:30 uur
Tja, nu zijn er zoveel mensen die willen weten wat ik nou heb, dat ik er nog pijn aan mijn keel van heb gekregen ook. Dan kan ik het hele verhaal maar net zo goed op deze plek plaatsen; en heeft iedereen het van mijzelf kunnen ‘horen’. Ik typ dit op mijn laptop vanuit de ziekenhuiskamer met een prachtig uitzicht op eh... andere ziekenhuiskamers.
Anyway; als je geinteresseerd bent in het medische verhaal: drie maanden geleden kreeg ik voor het eerst last van mijn rug. Dat deed pijn, maar ik kon er gewoon mee voetballen en werken. Via de dokter heb ik fysiotherapie gekregen en is de pijn in mijn rug verdwenen. Drie weken geleden kwam ik er tijdens een voetbaltraining achter dat mijn linkerbeen niet goed functioneerde. Ik liep wat mank en het leek alsof het been een beetje sliep.
Een dag later ging ik weer naar de huisarts. Die heeft wat testen gedaan en inderdaad; het linkerbeen vertoonde wat gebreken. De dag daarop kon ik terecht bij een neuroloog; dat is iemand die gespecialiseerd is in zenuwen. Hij heeft dezelfde tests gedaan en kwam tot de conclusie dat het ‘vreemd’ was en van alles kon zijn. Hij vond dat er een MRI scan gemaakt moest worden; een foto waarop de hele rug te zien is.
De laatste twee weken is mijn linkerbeen wat verslechterd en is ook mijn rechterbeen dezelfde kuren gaan vertonen. Daarnaast zijn er ook andere plekken op mijn lijf waar het gevoel verminderd is. Maandag werden de MRI-scans gemaakt en gisteren (dinsdag) kreeg ik de uitslag en werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis waar ik toen direct heen ben gegaan.
In mijn wervelkolom blijkt een plekje te zitten dat daar niet thuis hoort. Deze zit op de hoogte van mijn tweede overhemdknoop van boven gezien. Van buitenaf is niet te bepalen uit wat voor materie deze plek bestaat. Wat we wel weten is dat deze plek zenuwen beknelt; en dat in de laatste weken er steeds meer functies zijn die achteruit gaan. Daarom willen de chirurgen op korte termijn opereren om dit weefsel daar weg te halen en er achter te komen wat het is.
De operatie is gepland voor vrijdagochtend (20 december); maar kan worden uitgesteld als er spoedeisende andere patienten tussendoor komen. Dan zou het maandag of zelfs later kunnen worden De operatie zal ongeveer vier uur duren; en het moeilijke van de ingreep is dat er veel heel belangrijke zenuwen zeer dicht in de buurt van de bewuste plek lopen. Als ik heel veel geluk heb is de plek toch goed bereikbaar; verloopt de operatie zonder complicaties, kan de plek gedeeltelijk of misschien zelfs geheel worden verwijderd en blijkt na tests dat het plekje uit een vriendelijke materie bestaat die geen nare nabehandeling nodig heeft.
Ik hoop erg op dat droomscenario en dat straks achteraf gezegd kan worden dat “die jongen daar wel heel goed mee is weggekomen”. Al het andere spookt wel al angstaanjagend door mijn hoofd; maar mocht er zoiets gebeuren dan zie ik het wel als het zover is. Het was erg veel vervelend nieuws om te verwerken in één dag tijd. Volgens mij ook voor de mensen in mijn omgeving. Maar voorlopig waggel ik nog op eigen kracht door de gangen van het ziekenhuis; en hoop dat snel na de operatie ook weer te kunnen.
Er lopen hier de beste doktoren rond, aardige verpleegsters en ik heb bezoek gekregen van lieve familie, vrienden en collega’s. De randvoorwaarden zijn dus ideaal. Nu moet ik deze wedstrijd alleen nog maar even winnen. Laat maar komen. Denk ik.
21:04 uur
Helaas, de rugproblemen waren ernstig genoeg om me op te nemen in het ziekenhuis. Er zit iets verkeerd in mijn wervelkolom en dat moet snel geopereerd worden, waarschijnlijk gaat dat vrijdag gebeuren. Voorlopig zal ik dus helaas niet op de radio te horen zijn; vrees ik. Wou meteen even iedereen bedanken voor de lieve berichtjes en ik zal zover ik daartoe in staat ben proberen via deze site te vertellen hoe het er voor staat. Ik ben hier via email bereikbaar: marc@hatchoo.nl en ik reageer ook op reacties in dit log.
12:28 uur
De uitzending wordt vannacht overgenomen!
20:16 uur
De band Nou En uit Kampen komt na een jaar weer terug naar de PyjamaFM studio om te vertellen hoe het met ze gaat... Verder het nieuwsoverzicht van Greg Shapiro en we gaan op zoek naar Sylvie Meijs; die vandaag werd gekozen tot TV Babe van het jaar...
17:44 uur
Mijn rug schijnt niet helemaal goed in elkaar te zitten en dus heb ik vandaag anderhalf uur in een magnetron opgesloten gezeten; of althans een MRI-apparaat in het OLVG-Ziekenhuis. Wel cool: er was een koptelefoontje en tijdens de sessie kon je naar een radiostation naar keuze luisteren. Ik heb nog nooit zo lang in één stuk door naar Ekdom geluisterd; ik hoop niet dat het geluid van 3FM de foto's beïnvloed heeft.
13:32 uur
Afgelopen dinsdag was de wereldpremiere van de nieuwe Lord of the Rings-film: The Two Towers. Maandagavond liet ik BuZz-prijswinnares Frederieke op de radio weten dat ze naar die gala premiere mocht. De volgende ochtend zat ze met een vriendin in de Thalys op weg naar Parijs.
Vanavond waren ze te gast in BuZz; om te vertellen over de film en hoe het geweest is bij de première. Normaal gesproken heb je dan vaak te maken met verlegen prijswinnaars die het spektakel allemaal vanaf een afstandje hebben gevolgd.
Maar niet deze dames; na de film hebben ze zich volop in het feestgedruis gestort; zijn met hoofdrolspeler Elijah Wood (Frodo) op de foto gegaan; die hen vervolgens voorstelde aan hobbits Merry en Pippin (Dominic Monaghan en Billy Boyd). De dames vertelden doodleuk dat de avond eindigde in de hotelkamer van de twee filmsterren. Een mooiere nacht kan je je als LOTR-fan toch niet voorstellen?
22:32 uur
Vandaag om 14:00 oefenwedstrijd van mijn team; AFC Zaterdag 1 uit tegen onze vrienden van RKAVIC. Helaas speel ik weer eens niet mee; geblesseerd, dus aanmoedigen langs de kant. Zondag uitzending van BuZz waarin de finalisten van de BuZz Award Jaarfinale bekend worden gemaakt; en daarna een nachtje vrij van NachtLicht; ik word vervangen door de enige echte Joga Brouwers.
12:12 uur
In 1996 zag ik 'm voor het eerst en vond ik 'm briljant; de beste parodie op horror-films ooit. Jammer dat 'ie vanavond tegenover "Dit was het nieuws" wordt uitgezonden; maar anders had ik zeker nog een keertje naar "Scream" gekeken vanavond.
12:07 uur
In de week dat de 3FM-nieuwscrew hun log van het web hebben laten halen; gaat er een nieuw log van start: de Volkskrant; met medewerking van Martin Bril.
11:57 uur
Afgelopen maandagochtend sprak ik op Radio1 met Michiel Zonneveld van Vrij Nederland over geweld in ons land. Volgens zijn artikel in de editie van vandaag (donderdag) is er iets raars met ons aan de hand. Als je de gemiddelde persoon op straat zou vragen of het geweld in ons land toeneemt of afneemt zal de meerderheid zeggen dat het steeds érger wordt.
Dat is gebaseerd op al dat nieuws over zinloos geweld op straat, het toenemende aantal misdrijven, verharde tegenstellingen zoals nu uitgebreid worden besproken op TV en in de politiek.
Maar wordt het allemaal wel erger? Gaat het zo slecht in Nederland? Moeten we ons allemaal onveilig voelen? Het antwoord is nee. Geweld in Nederland neemt namelijk helemaal niet toe.
Wat wel toeneemt is het aantal aangiften bij de politie. Als je vroeger iemand een blauw oog sloeg in een kroeg; dan kwam dat niet in de kranten; en er kwam al helemaal geen politie aan te pas. Tegenwoordig wordt een knokpartijtje met als gevolg een blauw oog of een bloedneus al gerapporteerd als een 'geweldsmisdrijf'.
Elke moord in Nederland komt op TV; en we hebben bijna 20 Nederlandse zenders die elke dag uren zendtijd moeten vullen. Daarnaast hebben politici en media er belang bij om Nederland 'bang' te houden. Als we bang zijn blijven we het nieuws volgen om op de hoogte te blijven. Als we bang zijn stemmen we op die politieke partij die ons gaat redden en meer blauw op straat stuurt.
Waar ongegronde angst toe kan leiden laat documentairemaker Michael Moore zien in zijn briljante film "Bowling for Columbine". In Amerika vallen jaarlijks 11.000 doden als gevolg van een schietpartij. In Canada misschien enkele tientallen. In beide landen zijn wapens makkelijk verkrijgbaar. Wat is het verschil tussen die twee landen? Ik zal het verklappen: Amerika is paranoïde. Michael Moore zoekt het tot op een meesterlijke manier tot op de bodem uit in een grappige en shokerende documentaire; die je aan het denken zet. Zo gestoord als ze in Amerika zijn; zijn we in Nederland natuurlijk niet. Maar zo kunnen we wel worden.
10:59 uur
Vorige week heb ik de eerste Lord of the Rings film nog even (drie uur!) op DVD zitten kijken. Afgelopen maandag was ik samen met een groepje filmrecensenten één van de eersten die het tweede deel uit de trilogie: The Two Towers mocht aanschouwen. Ik had het eerst nog niet; maar ik begin nu datzelfde fan-gevoel te krijgen als destijds bij Star Wars. Wat een geweldig gemaakte film; en intrigerende sprookjeswereld is dit toch.
10:45 uur
Aankomende nacht licht Marcel Peek de Zap Top 10 toe in PyjamaFM. Hier is alvast deze Top 10 van aanleidingen om te zappen:
1. reclameblok
2. programma op ander net
3. aftiteling
4. muzikale onderbreking
5. aankondiging einde programma
6. winnaar of dader is bekend
7. wisseling van gasten of kandidaten
8. pratende hoofden
9. promo's
10. bedtijd
14:42 uur
We maken bekend wie er naar de wereldpremiere mag van de nieuwe Lord of the Rings film; dinsdagavond in Parijs! Verder checken we of Rome klaar is voor het duel tegen Ajax en hebben we weer Greg Shapiro met het nieuwsoverzicht.
19:53 uur
Ellen ten Damme is vanavond in BuZz gekozen tot het lekkerste wijf van Nederland. Ik mocht haar de prijs "Greatest Lover 2002" overhandigen. In de finale liet ze Froukje de Both en Jasmine Sendar achter zich. Ellen won naar eigen zeggen omdat ze "al haar exen had opgeroepen te stemmen" en mag de overwinning gaan vieren met negen van haar vrienden in Londen.
22:13 uur
Okay; Leefbaar Nederland is niet de meest indrukwekkende partij van Nederland; en zal waarschijnlijk geen hoge ogen gaan gooien bij de komende verkiezingen. Toch vind ik het een opmerkelijk nieuwsfeit dat de 22-jarige Haitske van der Linde vandaag Emiel Ratelband achter zich liet bij de interne verkiezingen en daarmee de vertrokken Fred Teeven opvolgt als nieuwe lijsttrekker van haar partij. Haitske stelde zich beschikbaar voor de loodzware taak; gewoon omdat er niemand anders meer was en ze vond dat Ratelband het niet mocht worden. Dat getuigt van lef. Iets waar zelfs Ratelband zelf respect voor zal hebben.
Ook mooi was dat Haitske haar persconferentie een paar minuten uitstelde; en daarmee mij de gelegenheid gaf haar live op de radio in BuZz als eerste te feliciteren. We blijven Haitske volgen.
22:10 uur
Dit jaar wordt het een gezellige Sinterklaasviering mèt kleine zusjes bij vrienden. Verleden jaar vierde ik mijn Sinterklaasnacht bij 3FM; en toen ging het niet zo heel erg soepel tussen mij en de goedheiligman.
Even een vraagje voor de kenners: wie weet de identiteit van de 3FM-Sinterklaas van afgelopen jaar nog?
Trouwens; wie doen er nog meer poultjes over hoe vaak de rijm "denken/schenken" tijdens één pakjesavond wordt gebruikt?
08:44 uur
08:30 uur
Er wordt gezegd dat 'ie twijfelt... zag hem gisteren op TV. Ik durf te wedden dat Nawijn nu al zeker weet dat hij stopt. Opvolger als lijsttrekker bij LPF? Volgens mij is Ratelband weer beschikbaar...
08:27 uur
Op dit moment (04:15 uur) op de radio; Giel Beelen belt Jan Douwe Kroeske op om hem te vertellen dat hij boos is over Kroeske's keuze voor A Balladeer als afvaller tijdens de BuZz Award afgelopen zondag. Zowel Giel als Jan Douwe zijn juryleden geweest in de door mij gepresenteerde 3FM BuZz Award. Beiden kennen Marinus persoonlijk; de zanger van A Balladeer. Maar Jan Douwe liet hem desondanks afvallen. Giel was daarom boos en belde hem wakker.
Update 5/12: Het gesprek blijkt dinsdagochtend om half acht te zijn opgenomen en is nu in Real te beluisteren...
04:18 uur
Vannacht in PyjamaFM: kunstenaar David Vijsma. Hij schildert voor u uw foetus op bestelling!
15:42 uur
Vannacht had ik een gesprek met Sinterklaas over zijn problemen in Deventer. Inmiddels heeft het nieuws ook de andere media bereikt. In de loop van vandaag zal ik het audioframent hier op de site zetten.
15:15 uur
Bassie en Adriaan houden ermee op; en meteen slaan de boeven weer toe...
16:33 uur
Als dierenkliniek heb je het soms wat rustig; en wil je toch wat geld verdienen. Dus stuur je een mailing naar de baasjes van de honden die in je database-bestand staan over het gevaar van overgewicht. Maar een foldertje zet geen zoden aan de dijk. Een 'persoonlijke' brief waarin wordt getwijfeld over de gezondheid van het geliefde dier wel... Maar wat deed de eigenaar van de 3,4 kilo te zware Benjy? Die schreef een vriendelijke brief terug.
14:26 uur
Hoera! Het is weer Chanoeka. Het joodse lichtfeest. Vannacht ruim aandacht voor dit feest in NachtLicht; want we vieren de joodse nacht. Met mooie verhalen van joodse schrijvers en prominenten. En... we gaan kaarsjes aansteken in de studio. Ik neem mijn brandblusser voor de zekerheid maar mee...
22:34 uur
