Volgens mij heb ik het de afgelopen twee weken erg goed gedaan zonder Victor, maar toch is het heel fijn dat hij er vanavond weer was. Vandaag zijn de stangen in de muur gemonteerd dus ik kon hem meteen wat van mijn vorderingen laten zien. We hebben samen vanavond geoefend met 'twee handen los' staan. Het lukt al een paar seconden. Ik houd mijn handen los tot dat ik echt bijna dreig te vallen en dat werkt hem weer op zijn zenuwen, maar ik heb genoeg vertrouwen dat ik mezelf altijd weer op tijd opvang.
Vandaag weer goed getraind in het revalidatiecentrum. Gedurende de dag kwamen mijn vader en Jules naar mijn loopwerk kijken, dat stimuleert me extra en dat kan ik wel gebruiken. Zeker nu ik Franks aanmoedigingen een tijdje moet missen. Nog steeds kan ik per serie een aantal goede stappen zetten en mijn vader en ergotherapeut (die mij beiden ruim een week niet hadden gezien) vonden het er alweer beter en stabieler uit zien dan anderhalve week geleden. Zelf weet ik dat ook maar het is fijn dat anderen het ook kunnen zien.
Belangrijk wordt nu het ontspannen van mijn benen. Aanspannen (strekken) kan ik nu vrijwel één op één, maar op het buigen duurt lang en daardoor loop ik nog erg stijf. De therapeuten bevestigen dat, eerst werk je vooral met de grote spiergroepen, daarna de fijnere motoriek.
Aan het eind van de dag voel ik de vermoeidheid in mijn benen. Ze gloeien en voelen warm en stijf aan.
22:12 uur
Nog even terug komen op ons filmbezoek van gisteravond. Dan ga je met een rolstoel naar de film. Dan ben je een half uur te vroeg, want dan weet je zeker dat je een plekje in de zaal kan bemachtigen aan de zijkant, zodat je naast elkaar kan zitten. Maar dan is de zaal nog even gesloten, want er moet nog schoongemaakt worden. Dus sta je bijna vooraan te wachten tot de deuren open gaan. Inmiddels vormt zich een flinke rij filmfans achter je. Dan gaan de deuren open, wat gebeurt er?
a. Iedereen gaat rustig naar binnen, ik kan gewoon met de stroom mee op zoek naar een plekje.
b. Een paar mensen dringen voor, maar ik kan toch zonder moeite naar een plaats.
c. De hele meute stormt hals over kop naar binnen en springt liefst óver mijn rolstoel heen om een zo goed mogelijke plek te veroveren.
Helaas, als u C heeft gekozen dan had u het goede antwoord. Hulde aan het koppeltje dat zag wat er gebeurde en ingreep. Ze hebben andere mensen in de rij tegen gehouden zodat ik uiteindelijk toch nog een fatsoenlijke plek kreeg. Beste bezoekers van mijn site, u stopt toch wel allemaal om iemand met een rolstoel voor te laten gaan?
Overigens, om het verhaal nog even helemaal compleet te maken wil ik de politieagent (volledig in het leer gekleed) nog even vermelden die het verkeer stond te regelen. Waarom heeft u ons met de auto naar parkeervak P2 gestuurd? Ik vertelde u dat ik naar de bioscoop moest en dat ik met de rolstoel was. Desondanks was uw advies om in P2 te parkeren, alle andere vakken waren vol dankzij het concert van Kane in de ArenA. U wist natuurlijk niet dat P2 op een kwartier afstand van de bioscoop lag, en dat je daar alleen kan komen als je via een brug gaat, een brug met een vier meter hoge trap! Maar goed, u kan er niets aan doen dat er op de hele (eind jaren negentig aangelegde) ArenA-boulevard geen speciale dichtbij gelegen invalide-parkeerplaatsen zijn. In Nederland in een rolstoel ergens proberen te komen is alsof je als Henk Bres probeert te overleven in de jungle.
Vandaag bij mijn vader in de tuin gezeten (ok, Kolonisten gespeeld, twee keer overwinning voor mijn vader).
17:49 uur
Overigens ging het trainen prima gisteren, voor het eerst met de vervangende fysio. Ik heb vooral gestaan en zelf gelopen. Qua afstand stelde het niet veel meer voor, maar de kwaliteit van de stappen leek weer iets beter. Ook met rechts zette ik nu een paar flinke. Vandaag wat gefietst, wat bezoek, wat tennis gekeken en met Marije naar de film.
22:31 uur
Een gesprek tussen mijzelf en een groep fysio's van het RCA:
M: "Mag ik dit weekend weer een handbike lenen?"
F: "Nee."
M: "Waarom niet?"
F: "Daar kunnen we niet aan beginnen."
M: "Verleden weekend heb ik er ook een meegekregen en dat was toch geen probeem?"
F: "Dat klopt, maar dat was eenmalig. Als iemand ziet dat jíj een handbike meekrijgt voor het weekend dan wil iedereen dat wel. Daar is geen beginnen aan."
F2: "Want jij doet er wel voorzichtig mee, maar bij een ander weet je niet of je hem heel terug krijgt, snap je?"
M: "Ik heb zelf een eigen handbike aangevraagd bij Stichting Tot en Met, maar die procedure duurt wel maanden, ze bellen me niet eens terug... Als ik deze zomer nog wil handbiken in het weekend, waar moet ik dan heen?"
F: "Eh, nergens! Dat zou een gat in de markt zijn, als iemand handbikes zou gaan verhuren!"
M: "Dus de enige manier is als ik een businessplan ga schrijven?"
F: "Anders zou ik het niet weten..."
M: "Ik ben ook best bereid om er wat voor te betalen."
F: "Daar ga ik niet over... wij hebben ook bazen en die hebben ook weer bazen. Dan moet je een brief schrijven naar de directie..."
M: "Als ik moet wachten tot de directie van dit centrum díe brief in behandeling neemt en zorgt dat er een huur-mogelijkheid komt voor handbikes, dan gok ik liever op de paar maanden levertijd van Stichting Tot en Met... dan schrijf ik die brief dus alleen voor revalidanten die ná mij komen. Zelf heb ik daar niks aan."
F2: "Is toch ook fijn? Om iets te doen voor de mensen die na jou komen?"
M: "Dit moet toch vaker voorkomen? Iemand die net weg is uit het RCA, voorzieningen aanvraagt, daar lang op moet wachten... wat moet je in de tussentijd dan? Beetje thuis zitten met dit mooie weer? Als ik op een gewone fiets kon dan had ik dat wel gedaan, maar nu ben ik afhankelijk van een handbike. Die zijn dus nergens te krijgen en bij jullie staan die dingen in het weekend te roesten in de stalling."
F3: "Deze discussie loopt al jaren..."
F: "Ja, er is gewoon ooit besloten dat er hier niets gedaan wordt in het weekend. Dat is een regel. De sport-ruimtes zijn dan toch ook dicht?"
M: "Dat vind ik ook een schandaal. Dat er niets te doen is hier als jullie met z'n allen vrij zijn... Wat nou als jullie bijvoorbeeld iemand van de verpleging of de receptie de sleutel van het hok geven, zodat de revalidanten gewoon een handbike kunnen lenen als ze dat willen?"
F: "Oh, ik zie het al voor me! Dan komen wij maandagochtend hier en dan staan al die handbikes daar. Dan is er een waarvan de ketting af ligt en dan moeten we die er weer op doen... Lekker begin van de week zo!"
M: "Dat kan toch ook gebeuren als iemand een handbike op woensdagmiddag wil lenen?"
F3: "Ach, we werken hier gewoon met oud materiaal en daarom gaat het steeds stuk... daardoor is er meer onderhoud nodig."
M: "Om nog even samen te vatten... deze zomer ga ik dus niet meer handbiken?"
F: "Denk het niet."
20:59 uur
Laatste training met Frank vandaag en het ging goed. Voor het eerst meer 'zelf gelopen' dan met Frank's hulp aan mijn voeten. Waar ik eerder vooral de grote stappen met rechts zette en dan links wat meesleepte is nu links flink doorgekomen. Op de eerste meters zet ik nu grote stappen met mijn linkerbeen en kan rechts het bijna niet meer bijbenen. Wel blijft dat na een aantal stappen het beste er af is en dan komen mijn voeten op of over elkaar en heb ik weer even rust nodig om verder te komen. Het zag er in ieder geval weer een stuk beter uit vandaag, waarmee de lijn 'elke week wat vordering' wederom doorzet.
Ook met staan ging het goed. Helemaal los staan lukt nog steeds niet (ik val dan achterover), maar ik sta wel met alleen steun van beide wijsvingers op de brug. Dat houd ik best een tijdje vol.
Vanavond met mijn neefjes (ze zijn over uit Amerika) gegeten in het Amsterdamsche bos.
20:35 uur
Veel gefietst vandaag (de 'fiets-film' van vandaag was Hable con Ella), verder naar het centrum geweest om te staan in de brug (handig als dat straks ook thuis kan). Op het olympiaplein nog ruim een uur getraind.
23:53 uur
Zo, wat kunnen sommige mensen nieuwsgierig zijn zeg... Laten we zeggen dat ik het op deze site over mijn revalidatie heb en over wat daar direct mee te maken heeft. Soms gebeuren er dingen die daar volledig buiten vallen en die komen dan niet in de verhalen terug. Gisteren viel in deze categorie. Ik had ook een keer niks kunnen schrijven maar dán gaan mensen zich pas echt zorgen maken 
Anyway, afgezien van mijn zorgen op dat 'andere vlak' heb ik de afgelopen twee dagen best aardig getraind. In het zwembad ging het lopen wéér beter dan verleden week. In de brug stond ik weer stevig, gisteren wat beter dan vandaag. Met lopen heb ik nu de variaties "meters maken met Frank" en "zelf stappen maken". De eerste variant gaat consequent goed, de tweede variant is lastiger maar veel interessanter. Het is loodzwaar, na een halve brug ben ik gesloopt, maar er zitten dan wel een paar echte stappen tussen.
Ook twee dagen op het Olympiaplein gewerkt. Er is daar nu ook wat begeleiding en dat gaat prima.
16:24 uur
Soms gebeuren er dingen die wél mijn humeur bepalen, maar vervolgens is het niet in mijn belang om daar over te berichten. Dan is het beter om te zwijgen.
21:06 uur
Nu ik wat meer uitgerust ben heb ik mijn stukjes van de laatste dagen even terug gelezen. Vreemd hoe weinig ik er zelf nog in herken. Weinig power. Alsof iemand anders het geschreven heeft. Misschien knap ik juist op doordát ik de problemen waar ik tegenaan loop opschrijf, maar volgens mij voel ik me vooral beter doordat ik wat uitgerust ben. Dit is ook vrij cyclisch, eens in de zoveel tijd vind ik alles moeizaam gaan en baal ik daarvan. Alsof dat soort dagen nodig zijn om weer verder te kunnen. Eigenlijk heeft zo een dip niet veel met de feitelijke trainingsresultaten te maken, maar hoe ik die ervaar.
Als ik me goed voel dan merk ik elke kleine vordering op en deze bevestigen dan mijn goede gevoel en dat wordt dan versterkt. Andersom werkt het dus ook, als ik me slecht voel dan zie ik wat er niet lukt en versterkt dat weer het slechte gevoel. Het komt elke keer weer op hetzelfde neer. Voel me soms wat stom dat ik dezelfde lessen steeds opnieuw lijk te moeten leren. Doet u mij een lol en typ volgende keer als ik op deze pagina weer aan het zeuren ben: "Marc, ben je niet gewoon moe?".
Om goed te trainen moet ik voldoende energie hebben, goed uitgerust zijn. Mijn focus moet op de belangrijke zaken zijn, niet op het randgebeuren. Bovendien is er ruimte voor dagen dat het tegen zit, so what... Nou ja, de grootste kunst is om dát precies in te zien op het moment dat je het nodig hebt. Jammer dat je zelfvertrouwen en overtuiging niet in een blikje kan stoppen, dat je het niet kan vastzetten op een bepaald niveau. Dat je het elke dag weer aan moet vullen.
Kreeg net een mailtje van iemand die vertelde dat mijn sportschool-columnist van afgelopen week zelf ook wat geschreven heeft over mij. Ik weet alleen niet wat en waar, daar ga ik dus even achteraan want ik ben erg benieuwd.
Komende week wordt een week met een aantal uitdagingen. Het is de laatste week zonder Victor. Het is de laatste week mét Frank voor zijn vakantie, we zullen dus iets moeten bedenken voor tijdens zijn aanwezigheid. Ik heb nog anderhalve week voor de "twee handen los"-deadline.
22:33 uur
Een dag later kan ik dingen wat beter in perspectief zien. Ik had het er vandaag met Marije over dat ik - hoe gek het ook klinkt - soms het idee heb dat ik nauwelijks vooruit ga. Ik weet nu hoe het komt; een aantal dingen die ik nu kan - en eerst niet - vind ik inmiddels alweer normaal, ik vergeet haast hoe ik er destijds aan toe was. Het helpt dan wel eens om alle vorderingen van de laatste tijd nog eens op een rijtje te zetten. Als ik het komende half jaar net zo opknap als het afgelopen half jaar dan ben ik 'r misschien al bijna, inderdaad.
Maar goed, ik heb me ooit voorgenomen om tijd los te laten en dat moet ik ook wel blijven doen - hoe moeilijk dat ook is als je zo ongeduldig bent als ik. Ik mag blij zijn met de constante lijn van verbetering en het is in zo een proces niet gek dat er soms wat moeilijke dagen tussen zitten. Maandag zal het weer beter zijn.
Vandaag gefietst in het Amsterdamse Bos en we hadden een bbq bij de ouders van Marije.
23:59 uur
Een wat moeilijke week achter de rug met blijkbaar veel inspanningen want vandaag was de energie op. Vanochtend wel nog lang gefietst en aan het begin van de middag met Frank gewerkt in de brug. Het was twee keer heen en weer en even staan, maar toen voelde ik al dat het klaar was. Ik was moe en nog verder trainen op Olympia kon echt niet meer. Ik heb vanmiddag thuis in bed gelegen om wat uit te rusten, maar ik denk dat ik de rest van het weekend daarvoor ook goed kan gebruiken.
Hoewel dit echt geen 'verloren' week is heb ik er een wat onbestemd gevoel over. Er waren dinsdag en donderdag wel wat lichtpuntjes maar het is allemaal zo moeizaam. Ik moest altijd al keihard werken voor elke kleine vordering, maar nu met het lopen en staan moet ik echt alles uit mezelfhalen om verder te komen. Als ik in de brug bezig ben geweest ben ik kapot. Als het tegen zit doet mijn rug pijn en wordt alles stijf. Het geeft veel voldoening als het dan goed gaat, maar het blijft zo een absurd idee dat een klein stukje lopen zo veel energie kan kosten.
Deze week ging van alles stuk. Mijn bed, de douchestoel, de rolstoel, de afwasmachine, mijn site... Inmiddels is het meeste gerepareerd maar gek dat dit allemaal tegelijk kan vallen. Dit soort dingen kost energie die ik liever voor iets anders gebruik. Hoe kunnen die spullen na een maand al stuk gaan trouwens? De douchestoel is zelfs doorgescheurd! Ik word er niet altijd even vrolijk van. Dat heeft ook te maken met de afwezigheid van Victor. Het is toch zo lekker om hem in ieder geval een keer per week te zien om alles helemaal op scherp te houden. Nog een week en dan is hij terug, gelukkig. We zullen wel weer veel te doen hebben.
Ik maak me zorgen om de vervanging van Frank als hij straks drie weken weg gaat. Eigenlijk is hij niet te vervangen. Zijn mentaliteit en inzet heb ik nog bij niemand anders gezien. Ik kan blind op hem vertrouwen, als ik met hem loop in de brug weet ik dat er niks mis kan gaan. Bij ieder ander ben ik bang voor blessures of dat er niet goed wordt geholpen en daardoor in de grond trap. Ik heb nog geen idee hoe we dat komende maand moeten gaan opvangen.
Vandaag is het een half jaar geleden dat ik voor het eerst geopereerd ben. Dus ook een half jaar geleden dat ik mij voor het laatst zonder problemen kon voortbewegen. Nog steeds ben ik niet gewend aan deze situatie. Elke dag is er wel weer een moment dat ik even vergeet wat er gebeurd is en dan is het weer het rare moment daarop als ik me realiseer dat het echt waar is. Ik denk nog weinig terug aan de ziekenhuisperiode maar de laatste dagen toch wel af en toe. Hoe het kan dat één nare nacht zoveel consequenties kan hebben.
Toen ik ruim een half jaar geleden de deur van mijn flat voor de laatste keer achter me dicht trok dacht ik: "het kan wel eens lang gaan duren voordat ik hier weer terug kom". Nu na zes maanden ben ik er nog steeds niet en het duurt nog wel even voordat het zover is. Al een half jaar geen voetbal, geen auto gereden, niet staand geplast, geen nachtradio... Sommige mensen vinden een paar uur treinvertraging al erg.
23:59 uur
Door zo een dag als gisteren merk ik weer het verschil tussen trainen mét Frank en trainen zonder hem. Elke kleine vordering merkt hij op en als ik stuk zit sleept hij me er doorheen om nog net iets extra te doen. Het was een prima trainingsdag. Het staan ging weer iets makkelijker, voor het eerst vergelijkbaar met afgelopen vrijdag. Het lukte ook weer om met één hand los te staan en bij het lopen in de brug oefenen we ook met kleine stukjes waarbij hij nauwelijks helpt. Af en toe zitten er een paar mooie stappen tussen. Dat voelt meteen een stuk beter, ook leuk dat Marije en mijn moeder kwamen kijken. Dat moedigt ook aan om wat moois te laten zien.
Bij mij thuis hebben we gekeken naar een sta-mogelijkheid. Het worden misschien beugels zoals je die ook wel ziet bij aangepaste toiletten. Als die op de juiste hoogte komen te hangen kan het misschien werken.
Op het Olympiaplein ging het ook prima. Ik was moe van het lopen maar kon me er wel toe aanzetten om nog een ruim uur aan mijn conditie en kracht te werken.
Vanavond was ik terug op mijn oude basisschool, waar mijn zusje haar afscheidstoneelstuk had.
23:02 uur
Op woensdag geen therapie meer in het RCA (Frank is er toch niet), maar Victor vind het belangrijk dat ik elke (werk)dag in de brug sta. Dus toch naar het centrum gegaan om zelf een uurtje te staan. Misschien ben ik verwend door de goede week van verleden week, want er zit de afgelopen dagen geen vooruitgang in het staan. Sterker nog, het wordt wat moeilijker, maar dat kan nog steeds vorm van de dag(en) zijn. Ik baal er dan wel van, hoewel ik nog steeds moet beseffen dat dit een langdurig proces is en dat dit best af en toe kan voorkomen.
Lopen durfde ik niet echt in m'n eentje. Dan wil ik daar toch een fysio bij hebben, just in case. In de middag dus maar naar het Olympiaplein. Ook dat is niet elke dag een pretje. Krachttraining is saai en niet leuk, zeker niet in je eentje. Ik had er echt geen zin meer in vandaag. Toch oefeningen afgemaakt, niet met plezier.
Wat dan wel altijd weer leuk is, is dat ik op dat soort momenten interessante voorbeelden tegen kom. Een prominente columnist, die anderhalf jaar geleden zelf gedeeltelijk verlamd is geraakt, trainde vlak naast me. Ik raakte met hem aan de praat. Ook hem werd destijds in het RCA verteld dat hij te hard trainde en waar dat nou allemaal voor nodig was. Ook hij vertrok daar en ging op eigen gelegenheid trainen. Inmiddels is er - althans voor mij - niets meer te zien van zijn problemen. Hij liep schijnbaar moeiteloos en toen hij klaar was zag ik hem wegfietsen. Hij traint er ook al die tijd keihard voor.
Vanochtend nog twee uur gefietst mét filmpje en vanavond Kolonisten gespeeld met mijn broertjes. Door een taktische misser in het begin kon ik de overwinning wel schudden. Toch maar uit beleefdheid het hele potje (van ruim twee uur) uitgespeeld. Had ik niet moeten doen, inmiddels rugpijn en hoofdpijn. Trekt heus wel weg als ik slaap, maar ja.
Morgenochtend gaan we kijken of we in huis een sta-mogelijkheid kunnen inbouwen. Misschien wat balken in de muur.
22:58 uur
Al maanden train ik elke dinsdag in het zwembad en elke keer vraag ik me af waarom ik het doe. Zodra ik in het water kom worden mijn spieren stijf en alle oefeningen in de onderwaterbrug doe ik beter op het droge. Tot vandaag... ik probeerde weer te lopen in het water. Frank was erbij en we constateerden dat mijn beenbeweging naar buiten sterker is dan naar voren. Frank stelde voor om bij het maken van een stap eerst naar buiten aan te zetten, en dan die beweging te gebruiken voor de stap naar voren. Het lukte meermalen waardoor ik een aantal grote stappen onder water kon zetten. Grootste uitdaging is om mijn andere been dan stevig op de bodem van het bad te houden, die glijdt nogal makkelijk weg namelijk. Het ging goed dus.
Daarna gestaan, wederom met moeite en af en toe even met een handje los. Mijn knieën houden meer van lopen (kort aanspannen, kort ontspannen) dan van lang staan. Maar goed, probeer zelf maar eens een minuut te gaan staan en je beenspieren voortdurend volledig aan te spannen (want dat moet ik doen om overeind te blijven) dan merk je hoe lastig dat gaat.
Verder weer eens gekropen. Bij vlagen ging dat ook heel goed. Uiteindelijk drie uur in het revalidatiecentrum gewerkt en toen geen puf meer om nog naar het Olympiaplein te gaan. Vond het niet logisch om nog veel armspieren en conditie te trainen na deze inspanning. In de middag rust genomen en 's avonds nog drie uur gefietst onder het genot van de nieuwe Bond-DVD. Deze kwam net in de bioscoop toen ik in het ziekenhuis kwam dus had 'm nog niet gezien.
Voor het eerste weekend van juli heb ik een reservering voor een korte 'vakantie' gemaakt. Er blijken in Nederland hotels te zijn met aangepaste kamers. Fijn want we hebben geen zin in een survival. Frank gaat over anderhalve week ook drie weken weg. Dat wordt lastig op te vangen, moeten we iets op verzinnen.
22:27 uur
Geen bijzondere trainingsdag vandaag. Vanochtend eerst gefietst, toen wat getraind op het Olympiaplein. Aan het eind van de middag in de brug gewerkt bij het RCA. Staan ging wat minder dan vrijdag, ik had meer moeite mijn benen gestrekt te houden en als ik écht een tijdje steun probeerde te nemen dan zakte ik door mijn knieën. Rechterhand los lukte uiteindelijk nog redelijk maar een stuk minder lang dan vorige week. Linkerhand lukte heel even. Beide handen los zat er vandaag dus niet in. Morgen weer proberen, het kan soms een momentopname zijn. Het kan per uur verschillen hoe goed ik er 'door' kom.
Lopen ging wel weer beter dan voorheen. Mijn linkerbeen kan ik vrij structureel naar buiten verplaatsen. Bij het naar voren lopen in de brug heb ik af een toe een paar kleine passen kunnen maken zonder dat Frank aan mijn voeten hing.
22:47 uur
Er bestaan mooie dagen en er bestaan hele mooie dagen. Vandaag was een héle héle mooie dag.
Het begon om kwart over acht vanmorgen op de voetbalvelden van RKAVIC in Amstelveen. Aan het joodse JomHa-voetbal toernooi doen meer dan 70 teams mee uit allerlei landen in Europa (Nederland, Engeland, België, Frankrijk). Al sinds mijn jeugd speel ik elk jaar mee. Het was altijd een hoogtepunt; want dit was - toen ze nog leefden - de dag dat mijn grootouders naar ons kwamen kijken als we voetbalden. Maar niet alleen zij, bijna de volledige joodse gemeenschap komt kijken, veel publiek dus langs de kant. Altijd een geweldige afsluiting van het voetbalseizoen.
Al een paar jaar ben ik aanvoerder en keeper van een team met allerlei talentvolle jonge spelers, waaronder mijn broertje. De afgelopen drie jaar behaalden we elk jaar de halve finales, speelden we daar de sterren van de hemel, en verloren we na strafschoppen. De laatste twee edities verloren we zelfs van hetzelfde team na penalties. In al die jaren heb ik de finale van het toernooi nooit mogen bereiken.
Vandaag kon ik zelf ons doel niet verdedigen. Wel fungeerde ik nog steeds als aanvoerder en coach van het team. Mijn plek onder de lat werd ingenomen door mijn inmiddels 55-jarige vader. Zelf was ik langs de kant de wissels aan het aangeven en tactische aanwijzingen het veld in aan het schreeuwen.
Het was mij bij de eerste paar wedstrijden duidelijk dat ons team ook dit jaar weer een kans maakte om ver te komen. De eerste wedstrijden verliepen wat stroef maar tegen de middag begon het team opeens te draaien. Ik heb schitterend voetbal gezien, ongelofelijke goals en rond het middaguur wist ik het zeker: vandaag gaan we winnen. In de tweede ronde speelden we tegen het team dat ons de afgelopen jaren had uitgeschakeld. Dit jaar waren de rollen omgekeerd; wij gingen ten koste van hen door naar de halve finale.
Daar speelden we tegen een Engelse ploeg die we met 2-1 versloegen. We stonden voor het eerst in de finale. Ook hier speelden we tegen een Engelse ploeg. In een wedstrijd van 25 minuten wisten we met 6-1 te winnen. Alleen maar fantastische doelpunten. We waren de terechte winnaars van het toernooi en ik mocht de beker in ontvangst nemen. Voor het eerst speel ik niet mee met JomHa-voetbal en dan winnen we de finale nog ook.
Ik had het idee dat mijn team speciaal voor mij nét dat beetje extra z'n best deed. Op deze plek wil ik Mishon, Gideon, Michiel H., Michiel R., Robert, Bob, Peter, Doron, Willem, Mendel, Eran, Eyal, Nico, David, Paul, mijn vader en broertje bedanken voor een fantastische dag. Ondanks dat ik niet kon spelen was dit serieus het sportieve hoogtepunt uit mijn voetballoopbaan. Een heerlijke overwinning waar we met z'n allen een paar jaar keihard voor geknokt hebben en naar toe geleefd. Deze hebben we echt verdiend.
Zoals bij de prijsuitreiking gezegd: volgend jaar ben ik er weer en sta ik weer op het veld. Overigens mijn excuses aan alle mensen die ik vandaag heb gezien en maar heel kort heb gesproken omdat ik geconsentreerd met de wedstrijden bezig was.
20:26 uur
Fietsen en een DVD-tje kijken, spelletje in de tuin, het was een rustige zaterdag. Morgen vroeg op voor het jaarlijkse voetbaltoernooi, waar Europese joodse teams tegen elkaar spelen. Voor het eerst sinds 1991 speel ik niet mee. Maar ik ben er wel bij.
Veel reacties op de site naar aanleiding van de foto van gisteren. Grappig, ik kan al een paar weken staan in de brug (nu een stuk beter dan toen trouwens), nu de foto er is volgen nieuwe felicitaties. Blijkbaar is het toch moeilijk om op basis van uitsluitend mijn verhalen een beeld te vormen.
23:22 uur
"Een plaatje zegt meer dan honderd woorden" zeggen ze wel eens. Dus eigenlijk vraag ik me af waarom ik al een half jaar elke dag A4-tjes zit te tikken. Anyway, de foto hiernaast is van vanmiddag. Ik sta in de brug in het RCA. Even daarvoor had ik mijn rechterarm bijna een halve minuut rechtop in de lucht. Even hierna heb ik het ook met alleen mijn linkerarm 'los' geprobeerd. Dat ging ook, iets korter - dat wel - maar gisteren ging het nog helemaal niet.
Ik heb nooit behoefte gehad aan foto's van mijzelf in een rolstoel. Vandaar dat de digitale camera een hele tijd in de kast is gebleven. Maar goed, nu ik weer behoor tot de staanden en lopenden onder ons kan 'ie best af en toe mee. Er is ook een
van hoe ik - geholpen door Frank - stappen zet. Steun nemen op mijn benen gaat met de dag beter. Toen ik met één hand los stond bogen mijn knieën een beetje, ik sta dan dus echt op spiercontrole en niet alleen maar op stijfheid.
Verderop in de brug was mijn Israelische vriend bezig. Hij zat destijds ook in mijn rolstoelbasketbalteam en is nu ook 'poliklinisch'. Hij was verlamd maar is ontzettend vooruit gegaan de laatste maanden. Hij liep vandaag voor het eerst een paar stappen 'los'. Mooi om te zien.
Vanmiddag voor de laatste keer aan de slag geweest met Victor. Morgen vroeg vertrekt hij. We hebben toen ook deze foto's gebruikt om te testen wat er moet gebeuren om met twee handen los te staan. Hij heeft zijn correcties uitgevoerd en maandag moet ik het proberen. Hij voelt dat ik het twee minuten zou moeten kunnen volhouden. Victor heeft altijd gelijk, dus aanstaande maandag heb ik op deze plek wéér goed nieuws.
Verder gefietst, gewerkt met Molly en kort getraind op het Olympiaplein. Prettig weekend.
17:21 uur
Na een slechte dag komt weer een goede. Vandaag stond ik een paar uur achter elkaar bij Frank ingedeeld in het RCA en we hebben de tijd goed gebruikt. Wederom veel tijd in de brug besteed. De doorbraak van vandaag: ik heb met één hand los gestaan. Ik voel dat ik steeds meer steun krijg op mijn benen, en meer durf te experimenteren. Het lukte me om mijn rechterhand hoog op te tillen en hield dat enkele seconden vol. Met mijn linkerhand ging het moeilijker, klaarblijkelijk omdat aan die kant mijn heupspieren nét niet sterk genoeg zijn om mijn houding te corrigeren en dus in het midden te blijven.
Tot slot hebben we ook iets nieuws geprobeerd. Ik heb braces om mijn enkels gekregen (waarmee de enkel op slot wordt gezet). Nu stond ik nog iets stabieler en heb ik geprobeerd stapjes te zetten in de brug zonder dat Frank hielp mijn voeten te verzetten. De ene keer gingen beide benen tegelijk naar voren, of allebei niet... maar het lukte ook een paar keer om één been te laten staan en het andere een stukje naar voren te krijgen. De truc is om twee verschillende opdrachten tegelijk te sturen naar mijn benen. Het ene been moet strekken en naar voren zwaaien, het andere been moet een beetje buigen en het gewicht nemen. Voor deze eerste keer was het veelbelovend én het was erg fijn om een stukje te lopen zonder een fysio die voor mijn voeten kruipt (met alle respect Frank).
Daarna nog een klein uurtje getraind op het Olympiaplein. Eind van de middag in het Olympisch stadion een voetbalwedstrijdje gekeken (waaraan mijn vader en broertje meededen) en aan het begin van de avond nog ruim twee uur gefietst (Victor adviseert me twee tot drie uur per dag). Vanochtend vroeg had ik ook al een half uurtje gedaan. Tegenwoordig kan ik dus hele films kijken tijdens mijn fietstochtjes, dus het kwam goed uit dat Marije een deel van mijn DVD collectie heeft verhuisd vandaag.
Morgen een extra uurtje met Frank, weer lopen in het RCA dus en een sessie met Victor die vervolgens twee weken op vakantie gaat.
22:40 uur
Qua trainen een beetje een dag van niks. Vannacht slecht geslapen, moe wakker geworden én met rugpijn. Ik had met Victor afgesproken op het Olympiaplein maar hij kreeg een spoedgeval tussendoor en moest helaas afzeggen. Ik had inmiddels de therapie in het RCA al afgezegd omdat dat rond dezelfde tijd viel als de sessie met Victor. Het was vandaag dus fietsen in de ochtend en in de middag wat geklooid bij Olympia. De kracht was weg, en mijn buikpijn speelde ook weer op. Dus echt voluit kon ik niet gaan vanmiddag. Op dit soort dagen kan ik me aan alles ergeren en baal ik er ook van dat elke dag steeds weer wordt gevuld met dat 'saaie' getrain.
Vanochtend kwam er ook een 'rolstoelen-boer' langs. Die kwam me even opmeten voor de nieuwe douchestoel. De huidige is veel te klein waardoor Marije me steeds moet helpen er in te komen, het is te link om dat helemaal alleen te doen. Hij leek alsof hij me een auto kwam aansmeren, hij sprak over RVS en EZR (Roest Vrij Staal en Extra Zacht Rubber). De aanvraag voor zo een stoel duurt anderhalve week vanaf nu zei hij. Dat valt nog mee dacht ik. Maar dan moet 'ie nog gemaakt worden. Dat duurt 10 weken(!). Hij vond dat zelf best snel geloof ik. Extra doel: staand kunnen douchen voordat de nieuwe douchestoel er is. Ik heb 'm een maand geleden aangevraagd. In totaal duurt het dus vier maanden en ze hebben geen grote douchestoelen tijdelijk op voorraad. Goed geregeld in dit land.
Meteen ook maar kijken of we tijdelijk een invalide-parkeerkaart kunnen krijgen. Marije belde naar het Stadsdeelkantoor. "Daar gaan minstens zes weken overheen". Nou, dat schiet ook op. Bovendien móet ik daarvoor ook gekeurd worden door een arts. Ben benieuwd hoe zo een sessie gaat, dat hij dan moet kijken of ik het fake of zo... "Kunt u even vanaf hier naar de parkeermeter lopen en terug Meneer de Hond? Nee? Nou dan nemen we uw aanvraag heel misschien wel in overweging...". Fijn dat ik niet gewoon een verklaring van mijn huisarts kan laten faxen. Alsof ik tijd en zin heb in weer een extra doktersbezoek.
We hadden ook al overlegd om misschien tijdelijk een scooter of een handbike aan te vragen. Dat moet dan via de Wet Voorzieningen Gehandicapten. Na het lezen van dit artikel van Karin Spaink vraag ik me af of dat zin heeft. Dat de politiek zichzelf nog steeds serieus kan nemen zolang dit land wordt geregeerd door stupide, tegenstrijdige, onpraktische, trieste wetten en regeltjes. Kijk naar de regeringsverklaring op TV en denk "bla, bla, bla". Als je in Nederland wat wil moet je het echt zelf doen.
Vanavond wat uitgerust op bed en daarna kwamen er nog wat vrienden langs (wel een leuk Kolonisten-potje gespeeld). Morgenochtend weer lopen in het RCA en dat dan meteen met volle kracht en frisse moed, snel deze dag achter me laten.
23:01 uur
Een goede trainingsdag. Eerst een uur gelopen en gestaan in de onderwaterbrug, daarna twee uur oefeningen in en om de loopbrug op het droge. Het ging weer erg goed, ook het rechtop staan met een rolator. Ergens halverwege de brug klapte ik door mijn knieën heen maar gelukkig kon ik het met mijn armen opvangen en was Frank snel bij me om te zorgen dat ik niet viel.
Het lopen lijkt wel fysiek steeds inspannender te worden. Wellicht omdat ik steeds minder op mijn 'stijfheid' sta en steeds meer écht spieren aan moet spannen om overeind te blijven. Verder nog beweegoefeningen gedaan op de mat, een massage van Molly en twee uur op de fiets thuis.
Vandaag nog wat goed verzekeringsnieuws. We hebben de laatste tijd nogal wat kosten gemaakt en die blijken gelukkig vrij ruim gedekt te worden. Dat is een geruststellende gedachte. Vanavond met familie uit eten geweest, mijn moeder is jarig. Morgen weer trainen, vooral op het Olympiaplein.
21:44 uur
Pinkstermaandag: een film gekeken op DVD, terwijl ik fietste natuurlijk. Vanavond bij familie gegeten en gewerkt met Victor. De jeuk komt door fruit dat ik gegeten heb, waar teveel insecticide op zat. Zo zie je maar weer. Ik heb er nu een middeltje voor, maar de jeuk was al minder.
Ik heb last van mijn buik en het komt door mijn blaas. Het is niet ernstig maar ik moet de komende dagen wat extra homeopatie slikken om het te herstellen. Voor de rest gaat het goed. We hebben de nabije toekomst besproken; wanneer kan ik een paar dagen op vakantie, hoeveel kan ik de komende maanden werken...
Morgen weer aan de slag met trainen, een zware ochtend in het RCA met veel lopen.
22:46 uur
Zonde van Verkerk, maar ja, hoe vaak faalt een Nederlandse sporter in de finale? Had op z'n minst gehoopt naar een echte wedstrijd te kijken, maar het beste was er bij hem af. Hij was al blij met het feit dat hij in de finale mocht staan, en meer was het ook niet. Helaas.
Verder weer een rustige dag. Ik heb last van een erg vervelende jeuk, vooral op mijn armen. Geen idee waar het door komt. Misschien het weer... Het is erg irritant, vooral omdat het niet zo makkelijk is om steeds onder de douche te springen voor verlichting. Hoop dat het snel weg is.
Straks nog even fietsen en dan maar vroeg slapen.
20:01 uur
Een rustige dag. Vanmiddag bij mijn vader in de tuin gezeten, vanavond voetbal gekeken bij een vriend. Wat een dramatische wedstrijd zeg... morgen Verkerk... hopelijk wordt dat wél spannnend!
23:24 uur
Vandaag iets rustiger aan gedaan. Geen programma in het RCA, dus veel gefietst, een behandeling van Molly en ruim een uur zelfstandig gewerkt op het Olympiaplein. Daarna nog bijna twee uur met Victor, weer doorgegaan met been-oefeningen. Vanavond een etentje en nu zit ik er wel redelijk doorheen, moe, kramp, rugpijn. De afgelopen week was wel prima. Goede resultaten geboekt en een mooi nieuw trainingsritme op twee locaties. De komende weken dient deze week als voorbeeldweek.
Deze maand geen radio-uitzendingen voor mij dankzij de festivals (Pinkpop, Rock Werchter), komt wel goed uit dan kan ik er deze maand vol tegenaan en heb ik in de weekenden veel tijd om uit te rusten. Heb ik wel nodig. Zeker met dit weer... wanneer houdt het nou echt op?
22:40 uur
Toch wat vermoeid van de eerste helft van deze week. Vanochtend getraind in het RCA, het ging goed maar loodzwaar. Ik ben wel enkele keren heen en weer de brug over geweest maar als je écht hard wil gaan heb ik volop energie nodig en dat was er niet vandaag. Wát ik deed ging wel goed en op de mat kon ik de resultaten laten zien van de Victor sessie van gisteren.
Vanavond had ik op het Olympiaplein wéér een afspraak met Victor. We hebben nu gewerkt aan het optillen van mijn benen met gestrekte benen. Ook dit gaat af en toe best redelijk. De ene keer met wat ondersteuning van Victor, de andere keer helemaal zonder hulp.
Nieuw doel: over vier weken 'los' staan.
22:05 uur
Oh mijn hemel, laat die hitte ophouden. Ik zweet me nog steeds kapot en af en toe is het niet te harden.
Vandaag uitgebreid bij Olympia getraind. Gewichten, balans en conditie... Ging weer goed. Ook leuk dat een aantal bekenden van mij daar ook trainen, kom je nog eens wat mensen tegen. In de middag heb ik met Victor daar gewerkt. Nu even geen gedonder meer met zorgen over therapie-uren en dus konden we weer eens aan mijn benen werken. We gingen proberen of ik mijn been kon buigen en optillen. Met rechts lukt me dit af en toe, maar nu moest het ook met links kunnen. Omdat ik met rechts vaker succes heb is dit been beter geoefend. Nu moest ik vol voor links gaan en uiteindelijk, lukte het ook met dit been een aantal keer. Het is nog geen mooi gecontroleerde beweging maar met veel moeite en concentratie gaan de benen uiteindelijk wel naar boven. Doodvermoeiend om te doen, maar wel heerlijk als het lukt.
Vanavond nog thuis gefietst, nu maar vroeg naar bed. Ik ben op. Zet iemand die zon een paar graden zachter?
21:00 uur
Voordat ik verslag doe van mijn trainingsdag wil ik mij nog even richten tot de medewerkers van het RCA. Vandaag kwam ik er achter dat een aantal van hen zich sinds mijn dreigbrief van afgelopen vrijdag in urinedichte pakken heeft verscholen onder hun bureau's. U kunt gewoon weer te voorschijn komen! Ik ben deze week en komende week inmiddels netjes ingepland dus u heeft niets te vrezen. Ik begrijp dat u misschien schrikt als u mijn site nooit heeft gelezen en opeens met een dergelijke brief wordt geconfronteerd. Ik had misschien wat meer rekening moeten houden met het feit dat ironie niet door iedereen wordt begrepen. Hopelijk is de inhoud van mijn ongenoegen wel bij u aangekomen, en laat u zich niet afleiden door de vorm. Vraagt u overigens vooral mij om toelichting en niet mijn therapeuten.
Nou, die kunnen de telefoon weer in het contact stoppen, dan ga ik over vandaag vertellen. Voorlopig train ik dus zowel in het RCA als op het Olympiaplein. Vanochtend lag ik weer om negen uur in het zwembad. Mijn spieren worden nog steeds erg stijf als reactie op het water. Veel bijzonders heb ik in de onderwaterbrug niet kunnen uitrichten.
Daarna een half uur gestaan en gelopen met Frank in de brug. Dat ging weer prima, behalve dat ik het qua afstanden iets rustiger aan deed dan gisteren. Toch wat vermoeidheid. Na een half uurtje pauze zijn we weer een half uur in de brug bezig geweest en daarna nog wat gekropen op de mat. Het ziet er nog steeds allemaal goed uit, bij sommige stappen helpt Frank nauwelijks. Even was ik mijn spierstijfheid helemaal kwijt. Toen moest ik nóg meer aanspannen om overeind te blijven en dat was loodzwaar. Ik hield het maar kort vol. Even later was de stijfheid er weer en ging het beter. Uiteindelijk moet ik ook zónder stijfheid kunnen staan trouwens...
In de middag weer dezelfde krachtoefeningen als gisteren op het Olympiaplein. Ook dat ging weer goed, ik kon alles alweer iets zwaarder en intensiever doen dan gisteren. Terug thuis aangekomen had ik weer een enorm stijf gevoel in al mijn spieren. Aan het eind van de middag heeft Molly dat was losgemasseerd en ik heb net weer een uur gefietst, nu is het ietsje beter... De benauwdheid door het warme weer helpt nog steeds niet mee. Hier thuis is het de keuze: of het lawaai van een drukke straat, óf de benauwdheid van dichte ramen... Laat het nog maar iets afkoelen.
21:23 uur
Opeens is alles in één dag anders. Het RCA had toch een weekschema voor me gemaakt, het was alleen bij niemand bekend en stond niet op de lijst. Victor heeft het boven tafel gekregen en daardoor wist ik dat ik vanmiddag met Frank aan de slag kon. In de ochtend heb ik thuis gefietst en rond het middaguur was ik welkom op het Olympiaplein. Daar was even sprake van een valse start, want mijn aangewezen contactpersoon dacht dat ik zelfstandig kwam trainen. Toen ik uitgelegd had dat ik juist voor de extra begeleiding de overstap had gemaakt van centra nam een andere therapeut het over en kon ik een eerste ronde maken langs de trainingstoestellen. Ik werd meteen aan het werk gezet en heb twee uur lang van alles gedaan. We gaan in eerste instantie daar vooral aan mijn conditie werken, en de spieren in mijn romp. Het was bloedheet en ik zat weer onder het zweet.
Rond drie uur kwam ik bij Frank. We hebben een half uur de loopbbrug gedaan. Toen weer een half uur pauze en vervolgens weer de loopbrug. Het ging wéér beter dan de laatste keer. Zo zie je maar, als alles goed geregeld is dan heeft dat meteen effect op mijn lichaam. Ik ben voortdurend in de brug bezig geweest en de stappen worden steeds mooier. Het is heerlijk om weer met mijn vaste fysio te mogen werken, zijn enthousiasme slaat meteen weer over op mij en daarmee laat hij me telkens grenzen verleggen. We hebben besloten de komende therapieën vooral te besteden aan lopen. Electrostimulatie en andere zaken laten we even zitten.
Toen ik weer in het RCA kwam voelde ik meteen het verschil in sfeer tussen mijn oude en mijn nieuwe centrum. Het voelde alsof ik terug keerde in het verleden en dat terwijl ik niet eens zo lang ben weggeweest. In het revalidatiecentrum hangt een 'gelaten' sfeer, dat was me nooit zo concreet opgevallen. In het nieuwe centrum zit veel energie.
Vanavond vierden we de verjaardag van broer Brian (20) bij mijn moeder en zojuist heb ik mijn Victor-huiswerk gedaan. Een gedetailleerd schema voor de komende week gemaakt waarin de beide trainingslocaties worden gecombineerd. Ik moet dit elke week gaan doen.
22:37 uur
Vanmiddag was ik met Marije op bezoek bij Victor thuis in Heemstede. Het was erg gezellig, hij heeft een prachtige tuin. We hebben ook de komende week doorgesproken. Ik verhuis pas naar de nieuwe trainingslocatie als alles daar goed geregeld is, de vraag is of dat op deze korte termijn al gelukt is. Morgenochtend coördineert Victor alles met Reinier en hij kijkt wat er nog deze week met het RCA mogelijk is. Ik ben benieuwd, fijn dat hij er tussen zit zodat ik me alleen op de training hoef te richten.
De hitte is vreselijk. Het is benauwd en ik zweet enorm. Misschien is mijn temperatuur-regulering niet helemaal optimaal. Ik verheug me inmiddels op iets lagere temperaturen...
23:22 uur
