Dit artikel schreef ik in februari 2012. Inmiddels is bekend dat Monique lijdt aan 'conversiestoornis'. Hierover leest u meer in mijn blog van oktober 2012.
De wederopstanding van Monique van der Vorst ontketende in november 2010 een mediahype: "Dertien jaar nadat ze verlamd raakte kan paralympische handbiker Monique van der Vorst weer lopen," opende De Telegraaf . In Pauw en Witteman vertelde een introductiefilmpje: "Op dertienjarige leeftijd belandt Monique van der Vorst in een rolstoel door een incomplete dwarslaesie". Op verjaardagsfeestjes werd mij in die tijd hoopvol gevraagd of ik nu ook kans had om toch weer te gaan lopen... ik had tenslotte toch ook een incomplete dwarslaesie.
Monique's wonderlijke verhaal kreeg vandaag een dramatische wending. In De Pers bekent ze aan Thijs Zonneveld dat ze in de dertien jaar dat ze rolstoelgebonden was, wel degelijk soms liep: ‘Soms waren de verlammingsverschijnselen weg. Dan kon ik even staan. Of lopen. Maar het duurde nooit lang'.
Ik leerde Monique kennen omstreeks 2006, we reden elkaar tegen het lijf in Café 1890 in Buitenveldert. We raakten aan de praat. Ze sprak over haar leven als handbiker. Ik vroeg haar naar haar handicap: ze had posttraumatische dystrofie en daardoor problemen met haar benen. Sindsdien volgde ik haar sportieve carrière en kwamen we elkaar ook af en toe tegen.
Toen het herstel van Monique in november 2010 in het nieuws kwam was ik verbaasd. Ten eerste over het feit dat er in sommige media gemeld werd dat ze dertien jaar verlamd was geweest als gevolg van een dwarslaesie. Ik herinnerde mij heel duidelijk 'dystrofie'; een aandoening die kan zorgen voor uitval van ledematen, maar waarvan ook gevallen van herstel bekend zijn. Ik controleerde de site van Monique en daar stond dat ze (pas!) in 2008 een gedeeltelijke dwarslaesie had gekregen bij een auto ongeluk. Een gedeeltelijke, dus geen complete.
Bij een complete dwarslaesie zijn de zenuwen in het ruggenmerg 'door midden' en is er geen contact tussen boven en onder. Daardoor kan je onder de grens van de dwarslaesie niets bewegen en voelen. Herstel daarvan is uiterst zeldzaam en vrijwel onmogelijk. Maar Monique had een gedeeltelijke dwarslaesie (net als ikzelf) en daarbij zijn de zenuwen nog (gedeeltelijk) intact en is het wel mogelijk om te voelen en bewegen (in welke mate dat kan is afhankelijk van hoezeer de zenuwen zijn beschadigd).
Bij een gedeeltelijke dwarslaesie is herstel wel degelijk mogelijk, volgens mijn artsen kan dat herstel in de twee jaar na het trauma spontaan optreden. Dit was voor mij de reden om intensief te revalideren en nog lang te blijven hopen zelf weer normaal te kunnen lopen. In uitzonderlijke gevallen lukt het om (vrijwel) compleet te herstellen na een gedeeltelijke dwarslaesie. Uitzonderlijk, maar géén medisch wonder. Als Monique echt een gedeeltelijke dwarslaesie zou hebben gekregen in 2008, dan was herstel daarvan in 2010 medisch gewoon mogelijk.
Ik zag Monique op tv lopen in Nieuwsuur. Prachtig mooie stappen, zonder hulpmiddel, helemaal los. En dat na een half jaar revalideren. Als je dat eens vergelijkt met de paar moeizame stijve stappen die ik kon zetten na vier jaar revalideren. Het was vreemd om Monique - die ik alleen maar rollend kende - een paar dagen na die uitzending in de garage van Revalidatiecentrum Amsterdam opeens rechtop naast mijn auto te zien staan. Op het oog mankeerde ze niets meer. Ik feliciteerde haar - oprecht - met haar herstel. Of haar handicap nou het gevolg was van een blokkade in haar ruggenmerg - of door een mentale blokkade - het is voor Monique geweldig om voortaan weer 'gezond' door het leven te kunnen.
In de periode erna verscheen Monique veel op tv, in kranten en tijdschriften, en nooit werden er kritische vragen gesteld over haar wonderbaarlijke herstel. Waarschijnlijk zijn begrippen als dystrofie en het verschil tussen een complete en een gedeeltelijke dwarslaesie te ingewikkeld voor de gemiddelde journalist. Of was het 'wonderverhaal' simpelweg te mooi om kapot te checken. En dus werden er (althans in de media) geen vraagtekens gezet bij de serie ongelukken die leidden tot dystrofie en dwarslaesie, en tenslotte de Duitser die haar begin 2010 aanreed waarna zowel de twee jaar dwarslaesie, als de elf jaar eerdere dystrofie spontaan begonnen te genezen. Monique vertelde dat ze zelf ook niet begreep hoe het kon, en dat werd voor kennisgeving aangenomen. En zo kon het gebeuren dat het maar liefst anderhalf jaar duurde voordat de eerste kritische vragen werden gesteld.
Thijs Zonneveld schreef twee maanden geleden het zoveelste wonderartikel over Monique. Hij werd overstelpt met reacties van mensen die er vraagtekens bij zetten. Hij besloot haar ermee te confronteren. Reden voor Monique om zich ook eens in haar eigen dossier te verdiepen en tot de conclusie te komen dat 'het niet klopt wat ze gezegd heeft'. Eerdaags zou haar autobiografie verschijnen. Moeilijk voor te stellen dat bij het schrijven van dit boek nooit heeft gedacht aan de momenten dat ze haar rolstoel achterin de auto zette en vervolgens lopend voorin ging zitten, of dat ze rechtop onder de douche stond.
Hoe dan ook is het een persoonlijk drama. Waar ze de afgelopen anderhalf jaar werd bejubeld, wordt haar nu verweten dat ze heeft gelogen en misschien zelfs onterecht heeft deelgenomen aan de Paralympics. Haar stagebegeleider Thomas Janssen neemt het voor haar op: “Ik ben geen arts, ik ga niet over de diagnose. Maar er was duidelijk iets met haar aan de hand en had ze alle verschijnselen van een incomplete dwarslaesie. Haar benen waren hartstikke dun en ze zat altijd in een rolstoel. ”
Inmiddels heeft Monique haar Twitter pagina uit de lucht gehaald; de plek waar ze - tot voor kort - trots berichte over haar media optredens, haar profcontract als valide wielrenner bij de Rabobank, haar nieuwe lopende leven.
Ik kan haar alleen maar heel veel sterkte wensen en ben blij dat ik niet in haar schoenen sta... alhoewel...
In 2006 werd ik voor het eerst gevraagd om een pokershow van commentaar te voorzien. Sindsdien was het voor mij vaste prik om een aantal keer per maand met - in eerste instantie - Arthur van der Meeren, en later Guido de Bruin de geluidsstudio van Cinemeta in Amsterdam Zuidoost in te duiken. Dit alles onder regie van mijn jongste broer Brian. Het resultaat van onze - vaak melige - inspreeksessies was sindsdien vele avonden laat op RTL5 en RTL7 te horen, en een enkele keer bij de TV draait door.
Aan al het goede komt een eind. De opdrachtgever heeft besloten met het programma een andere richting op te gaan. Ik wens hen veel succes en bedank ze voor de vele jaren werkplezier. Bovendien wil ik het uitstekende personeel van Studio Cinemeta en Simpel Media bedanken voor de geweldig leuke samenwerking.
Mij wacht weer een nieuwe mooie uitdaging in Hilversum, daarover binnenkort meer...
In Zappsport The Battle spelen de jongens een wedstrijd tegen de meiden in een sport die ze nooit eerder hebben gedaan. Dit keer gaan ze rolstoelbasketballen. Mariska Beijer en ik coachen de teams. Op de site van Zappsport is ook een leuk portret van mij gemaakt en zijn de backstage beelden te zien.
Gistermiddag, uurtje of vijf, werd ik gebeld door de redactie van De Wereld Draait Door. Ze vertelden over het mega-succes van de Franse film Intouchable. De vraag was of ik deze wilde komen kijken en er over praten in de uitzending. Ik kwam om kwart voor zes in de studio aan en heb deze prachtige film gekeken (helaas het einde niet gehaald omdat de tijd te krap was). Je kan het gesprek hier terugkijken.
Kim (Monique van der V…): Hoi Marc!
Ik heb laatst… Marc de Hond (Pauw en Witteman …): Beste Steef,
Ten eerste… Steef Cuijpers (Pauw en Witteman …): Monique heeft een stoorni… Marc (Pauw en Witteman …): Marina, dankjewel.
Ik ne… Marina (Pauw en Witteman …): Inderdaad, goede conclusi… Wim Vuijk (Monique van der V…): Beste Marc,
Dank voor dez… sterre (Monique van der V…): Wat intriest, dat iemand … Yindee van de Ven… (Monique van der V…): Wat een topper is die Mon… Marc de Hond (Monique van der V…): Geachte heer Theil,
Gef… Willem Theil (Monique van der V…): Mijn vrouw had na diverse…
