Paralympische Muur in Amsterdam Zuid

Bijna maand geleden gingen de Olympische Spelen van start. Bij mij om de hoek werd een prachtige muurschildering gemaakt met een succeswens voor de Nederlandse Sporters. Onder andere Epke Zonderland, Maartje Paumen en Bas Verwijlen werden door kunstenaars Stein en Wessel de Koning op de muur afgebeeld.

De dag na de sluitingsceremonie werd de muur door vandalen onherstelbaar beklad en moest de schildering worden verwijderd. Vorige week nam ik contact op met Stein. Het leek mij een geweldig idee om een nieuwe schildering te maken: nu voor de Paralympische sporters. Hij was direct enthousiast, en dat gold ook voor Paul Slettenhaar - wethouder van Amsterdam Zuid. Geweldig!

Annemiek van der Meer (van NOC*NSF) leverde ons prachtige foto's van fotografe Mathilde Dusol van Amsterdamse Paralympische sporters. En zo kan het gebeuren dat na het 'leuke ideetje van vorige week', Stein en Wessel vanochtend beginnen aan de nieuwe muurschildering.

Vanmiddag (vrijdag) om 16:45 zijn Paul Slettenhaar, Stein en Wessel, en ik bij de muur op de hoek van de Van Nijenrodeweg en de Amstelveenseweg om de schilderwerkzaamheden officieel van start te laten gaan.

De sporters die op de schildering te zien zijn:

- Handboogschutter Johan Wildeboer (recurve)
- Atlete Suzan Verduijn (verspringen, 100m en 200m sprint)
- Atlete Marlou van Rhijn (100m en 200m sprint)
- CP voetballer Dennis Straatman
- Rolstoeltennister Jiske Griffioen (dames enkel en dames dubbel)

Parool: "Zuid eert ook Paralympische sporters met muurschildering" (meer...)

Reacties (0)

10:57 uur

augustus

2012

Mart Smeetsgate, de update

Zaterdagavond zag ik hoe Mart Smeets volleybalster Manon Flier op tv schoffeerde. Vervolgens hoorde ik er zondag niemand over. Die avond zat het gesprek me nog steeds zo dwars dat ik er een blog over schreef. Maandagochtend plaatste ik er een tweet over. Even later werd mijn verhaal opgepikt door de Telegraaf, GeenStijl en Nu.nl, en werd mijn website die normaal maximaal 100 bezoekers per dag trekt, afgelopen maandag door 50.000 mensen gelezen. Blijkbaar had ik een gevoelige snaar geraakt.

De reacties spoelden binnen, negen van de tien waren het met me eens: eindelijk had ik geschreven wat hen al zo lang dwars zat aan Mart Smeets. Maar het ging verder: mijn site werd het epicentrum van de Smeetshaters, die het moment met beide handen aanpakten: "van de buis af, die man!". Er werd een Facebook pagina opgericht om daartoe campagne te voeren. Dat werd anderen te gortig: zij namen het op voor Smeets: "Het is een vakman die al decennia succes heeft op tv, en wie denkt Marc de Hond wel niet dat hij is, dat hij kritiek kan leveren?". Inderdaad: ik heb kritiek, maar ik heb niet gezegd dat ik het noodzakelijkerwijs beter zou kunnen.

De hoofdrolspeler zelf kreeg te horen van mijn blog en de commotie die er volgde. Coen en Sander legden hem voor dat ik hem een slechte interviewer vind die niet luistert. Ze vertelden daarbij (helaas) niet dat ik me vooral geergerd had aan de manier waarop hij Manon Flier bejegend had. Mart Smeets liet - terecht - weten dat ik mijn mening mag hebben, net zo goed als dat hij zich daar niets van aan hoeft te trekken. Hij gaf toe dat hij weleens de mist in is gegaan bij interviews, dat bespreekt hij dan intern met de redactie en niet in het openbaar. Want het maakt Mart Smeets niets uit wat kijkers van hem vinden. Dat is arrogant maar daar heeft hij volledig recht op: om elke avond een uur live tv te maken moet hij zich daar volledig op concentreren, en op dat moment totaal niet bezig zijn met de mening van zijn kijkers. Wij 'gewone mensen' verkijken ons er weleens op maar zo een programma in goede banen leiden vergt heel wat stuurmanskunst en het is een helse klus om dat elke avond te doen.

Het AD vroeg hem vandaag specifiek naar het 'incident' met Flier. Smeets zegt dat hij vindt dat hij 'geen fout heeft gemaakt'. Manon heeft na de uitzending nog gezellig met hem gepraat en met een kus afscheid van hem genomen en dat doe je niet als je jezelf onheus bejegend voelt. Dit bevestigt Manon ook zelf tegenover NuSport.nl. Ze geeft wel aan dat ze het tenenkrommend vond wat hij zei, dat het hard overkwam en best emotioneel voor haar was. Maar Manon Flier laat zich niet kennen: ze is een topsporter, ze kan wel wat hebben en heeft dus 'no hard feelings' tegenover Smeets.

Ik ben blij dat Manon Flier geen trauma heeft overgehouden aan haar bezoek aan London Late Night. Maar als het gedrag van Smeets die avond háár niet dwars zit, heb ik dan het recht om mij er wel druk over te maken? Ja, dat recht heb ik. Als topsportster en 'sportief verliezer' vindt Flier dat ze na het drie keer mislopen van de Olympische Spelen daar best onaangenaam door hem over mag worden aangepakt. Ik als kijker mag het ongepast en respectloos vinden om iemand zo denigrerend toe te spreken, sterker nog: ik mag het arrogant vinden dat Mart Smeets daar nu -achteraf- niet op z'n minst over zegt dat het geen schoonheidsprijs verdient. Het had hem gesierd als hij bijvoorbeeld zou zeggen: "Ik heb het nog eens terug gekeken en kan me voorstellen dat mijn opmerkingen anders zijn overgekomen dan ik bedoeld had, het was mijn bedoeling haar een verhaal te ontlokken, niet om haar mislopen van de Spelen in te peperen. Als dit verkeerd is overgekomen dan betreur ik dat. Bij live televisie gaat weleens iets onbedoeld mis".

Als we het dan toch over 'fouten toegeven' hebben: in mijn blog en in mijn tweet heb ik de term 'verbale aanranding' gebruikt. In de emotie van het moment (het interview zat mij erg dwars) vond ik dit een passende metafoor om het gedrag van Smeets mee te benoemen. Maar het is niet chique om iemand een 'aanrander' te noemen. Later is De Telegraaf hier ook nog een aantal keer mee aan de haal gegaan. Aanranding is een ernstig vergrijp en ik zou het zelf heel vervelend vinden om een 'verbale aanrander' genoemd te worden. En ook voor Manon Flier lijkt het me niet leuk om als een aanrandingsslachtoffer te worden neergezet. Ik kon op het moment zelf niet voorzien hoeveel mensen mijn blog zouden lezen, maar als er een ding is wat ik achteraf anders zou doen dan is het de keuze voor deze term.

In een van de interviews hoorde ik Smeets zeggen dat de topsporters bij hem aan tafel vaak zenuwachtig of moe zijn, en daardoor dichtklappen. Zelf zou ik dan extra ruimte geven voor het verhaal, extra op het gemak stellen en een vraag misschien nog eens opnieuw stellen. Mart Smeets bevestigde dat hij die momenten aangrijpt om het 'verhaal dan maar zelf over te nemen'. Precies wat ik hem verweet: hij bedenkt van tevoren wat hij van gasten wil horen, hij vertrouwt zijn gasten niet om hun eigen verhaal goed te vertellen, en vindt dat hij dat zelf veel beter kan.

Hij zegt dat hij niets had meegekregen van de kritiek. Het moet dan toeval zijn dat ik hem de laatste paar avonden prettiger vind om naar te kijken: hij laat zijn gasten meer uitspreken, en lijkt wat meer ontspannen. Goede interviews, goed geluisterd… misschien stiekem toch wat opgepikt van de ‘kritiek’, of inmiddels gewoon beter in vorm. Het werd tijd.

Reacties (11)

00:25 uur

augustus

2012

Gedeelde (s)Mart

- Waar een goede interviewer vragen stelt en naar het antwoord luistert, vertelt Smeets het verhaal van zijn tafelgasten het liefste helemaal zelf. -

Wie mijn tweets de laatste dagen heeft gevolgd, zal het niet ontgaan zijn: ik ben nogal kritisch over Mart Smeets. "Waarom kijk je er dan naar, Marc? Er zit een knop op je tv!". Klopt helemaal... maar ik wil graag de verhalen van onze Nederlandse topsporters horen, en zij schuiven nou eenmaal, na hun moment van euforie of deceptie, aan bij Mart Smeets.

Smeets is ongetwijfeld een vakman: hij is vast een van Nederlands beste sportcommentatoren. En hij schreef goede boekjes met vaak heel interessante sportverhalen. Maar Mart Smeets is een ont-hut-send slechte interviewer. En in die rol zit hij deze zomer op zijn troon. Waar een goede interviewer vragen stelt en naar het antwoord luistert, vertelt Smeets het verhaal van zijn tafelgasten het liefste helemaal zelf. Zodoende is hij continu aan het woord. Hij vraagt de 'geinterviewde' hoogstens om zijn lezing van de gebeurtenissen te bevestigen: "Ja?" "Zo is het toch?".

Waar bij andere interviewers het hoogste percentage gesproken woord door de geinterviewde wordt uitgesproken, houdt Smeets het liefste ‘balbezit’. Gisteravond waren ‘we’ getuige van het dieptepunt van Londen Late Night tot nu toe: de verbale aanranding van volleyballster Manon Flier.

Manon Flier - een van de beste volleybalsters ter wereld - is op de Olympische Spelen in Londen om haar vriend (beachvolleyballer Reinder Nummerdor) aan te moedigen. Veel liever was ze zelf in Londen in actie gekomen met het Nederlands volleybalteam. De volleybaldames hebben een driedubbel trauma: vier jaar lang getraind voor Athene, maar niet geplaatst. Toen het traject weer in richting Peking, het team behoorde tot de wereldtop, maar ze wisten zich net niet te kwalificeren. Daarna hebben de dames toch weer opnieuw vier jaar alles in hun leven opzij gezet om Londen te halen. Op de valreep werd coach Selinger ontslagen, viel het team uit elkaar, en werd ook deze kwalificatie niet gehaald. 12 jaar je leven in het teken zetten van trainen voor de Olympische Spelen, en er nooit naar toe gaan.

Het is de keerzijde van de Olympische droom. Voor elke sporter die nu op de Spelen in actie komt, zijn er zeker tien die er alles voor over hebben gehad om daar ook te staan. Op een paar seconden de limiet niet halen, de blessure op het verkeerde moment of op de valreep niet geselecteerd door de bondscoach: het zijn dieptragische sportverhalen.

Zelf kan ik er sinds kort over meepraten: sinds drie jaar train ik met het Nederlands rolstoelbasketbalteam. Vier volle dagen per week trainen op Papendal en dan nog een bij mijn club. Wij liepen op het EK op een haar na kwalificatie voor de Paralympics mis. Ook mijn vriendin Remona gaat niet naar Londen. Ze ging er vol voor, gaf haar baan op, kreeg dit voorjaar een kleine blessure, die net ernstig genoeg was om haar aan de kant te houden bij de wedstrijden waarin ze zich wilde plaatsen voor de zevenkamp. Jarenlang net zo hard en veel getraind als de medaillewinnaars: maar geen beloning. Thuis op de bank kijken naar de wedstrijd waar je zelf had willen staan. Of – zoals Manon Flier – toch naar Londen om daar je vriend aan te moedigen.

Smeets begint met een vraag: "Voel jij je hier thuis?" Manon bevestigt. Dat is niet het gewenste antwoord: "Je vermaakt je wel, maar je had veel liever in trainingspak aan tafel gezeten. Je had veel liever dit pakkie aan gehad, he? Kijk eens, dit oranje had je graag aan gehad. Maar het zat er niet in, he? Toch? En dan moet je hier als partner naar toe gaan – en dan doe je dat, toch?" Manon vertelt dat ze de knop vrij snel heeft omgezet, de teleurstelling was vier jaar geleden groter. Nu heeft ze het snel verwerkt.

Maar dit gaat Smeets veel te snel: "Kijk, deze beelden? Of wil je die liever niet zien? Sovjetunie, of Rusland heet dat geloof ik nu. Ja, Rusland? En jullie aan de andere kant. En dan halen jullie het niet. Die droom, die zij dus wel hebben en zij gaan dus. 25-14. Jullie dus niet. En dat levert de volgende beelden op: dat kunnen mensen zich niet indenken, dat een mens zo klein ineens kan worden, zo klein dat een grote handdoek te klein is. Ja toch?" We zien beelden van de huilende volleybaldames. "Je hebt het er nog steeds moeilijk mee. Ik ga u laten zien waar ze nu zit: ze is een face in the crowd. We gaan naar de tribune toe, en dan moet je heel goed kijken, waar zit onze Manon? Daar dus. Ze is een face in the crowd, en daar moet ze kijken naar de man met wie zij het leven deelt. Ja toch, zo is het toch?"

Smeets oreert ongestoord verder, en draagt Flier letterlijk op: "zeg maar als het niet waar is". In het vervolg van het gesprek, waarin de spreekverhouding – niet gechargeerd – ligt op 75% Smeets aan het woord tegenover 25% Flier, wordt het mislopen van de Spelen steeds opnieuw door hem ingepeperd. Om vervolgens tot een ongevraagd advies te komen: Flier moet gaan beachvolleyballen.

Ik zie altijd het positieve van mensen, en ben er daarom van overtuigd dat Smeets niet expres in open wonden wroet. Hij heeft zo een groot respect voor het offer dat topsporters moeten brengen om hun doelen te bereiken, dat hij het belangrijk vindt dat hun verhalen groots en meeslepend tot het Nederlands publiek doordringen. Jarenlange ervaring heeft Smeets ervan overtuigd dat de meeste topsporters geen geweldige verhalenvertellers zijn. Het tegendeel wordt bewezen door Caroline Wensink, die in de Volleybalkrant ontroerend schrijft over de pijn die een sporter voelt als hij de Olympische Spelen misloopt. Een verhaal dat Manon Flier gisteren ook had kunnen vertellen. Als Mart Smeets haar daartoe de kans had gegeven.

[Of bekijk London Late Night met Mart Smeets en Manon Flier via NOS]

Inmiddels heb ik een update gemaakt van dit artikel met reacties van Mart Smeets en Manon Flier daarin verwerkt. Reageren op DIT artikel kan niet meer, en kan alleen nog maar vanaf de update.