Do

02

mei

2013

Slachtoffer van medische fout?

Tien jaar geleden werd ik slachtoffer van een medische fout. Gelukkig is het mij gelukt om deze fout erkend te krijgen, en toen bleek dat mijn schade blijvend was, samen met het ziekenhuis tot een schadevergoeding te komen.

Nu help ik bij de opzet van een nieuw integer tv programma, waarvoor ik op zoek ben naar mensen die - net als ik - door een medische fout letselschade hebben opgelopen, maar die om wat voor reden dan ook nog geen gerechtigheid hebben gekregen.

Slachtoffers van een medische fout moeten vaak een lange adem hebben en geld om hun gerechtigheid te halen. In het programma gaan we patienten helpen om die gerechtigheid te krijgen. Dat kan zijn in de vorm van een excuus, een herstelbehandeling waar mogelijk, of een schadevergoeding.

Als u geinteresseerd bent om uw verhaal te delen, mailt u dan naar:

marc_de_hond@hotmail.com

Ma

29

april

2013

Coming soon

We zijn weer nieuwe afleveringen aan het opnemen van 'Keuringsdienst van Waarde: De Rekenkamer'. Zo heet ons programma vanaf nu. In juni en juli is ons nieuwe seizoen te zien op Nederland 3. Maar afgelopen donderdag (25 april) was er alvast met een extra uitzending: "Wat kost de nieuwe Koning?". Update: Hier is de aflevering terug te kijken.

Op 16 mei sta ik in Rijswijk weer op het toneel met De Lulverhalen. Daarin vertel ik mijn verhaal over "Liefde, seks en eigenwaarde" in de eerste jaren na mijn dwarslaesie. Diezelfde avond zie je Ramon Beuk, Howard Komproe en Onno Innemee met hun LULverhaal. Leuk als je komt kijken!

Ik heb het druk, en dat is leuk. Maar daardoor ben ik minder dan voorheen op Papendal. Elke dag dat ik kan, train ik mee. In de eerste plaats om lekker fit te blijven. Het Nederlands heren- en damesteam is in voorbereiding op het EK Rolstoelbasketbal in Duitsland. Het is geweldig om dat weer allemaal van dichtbij mee te maken. Ik verwacht niet dat ik deze zomer bij de selectie zit, maar uiteraard kan het team op mij rekenen - mocht dat toch nodig zijn.

Zon

28

april

2013

Spreker bij uw evenement

Boek nu inspirerende spreker: Marc de Hond

Onder de bedrijven, evenementen en organisaties die voor 31 mei offerte aanvragen voor Marc de Hond als spreker/dagvoorzitter, verloot Marc 1 gratis optreden. Offerte aanvraag kan via een mail naar marc@dehond.nl.

Marc de Hond is een inspirerend spreker. Hij vertelt bevlogen en vol humor over zijn loopbaan, die hem bracht van succesvol internetondernemer tot radio dj en tv-presentator, schrijver en speler van het Nederlands rolstoelbasketbalteam. Marc is een doorzetter die nieuwe uitdagingen met beide handen aanpakt. Als hij een doel in zijn hoofd haalt, dan gaat hij er vol voor om het te bereiken: "Wat is het ergste dat kan gebeuren? Dat iets mislukt? Nou en?"

Volgens Marc bezit ieder mens de KRACHT om zich aan te passen aan nieuwe situaties. Hij ontdekte deze kracht tijdens zijn revalidatie nadat hij een dwarslaesie kreeg in 2002. "Ik bleek mentaal en fysiek in staat tot dingen, die ik vooraf nooit had kunnen vermoeden". Het duurde een aantal jaar om zijn nieuwe leven een plek te geven: "Ik heb goed leren omgaan met tegenslag, dat hoort nou eenmaal bij het leven. Ik kijk naar wat ik wel kan, en niet meer naar wat ik niet meer kan."

Sindsdien is Marc de Hond niet te stoppen. Momenteel presenteert hij De Rekenkamer voor de KRO, verovert hij de theaters met De LULverhalen (waarin hij luchtig en vol humor spreekt over liefde, seks en eigenwaarde) en speelt hij in het Nederlands rolstoelbasketbalteam.

Marc is een uitstekende motivator en een ervaren presentator en dagvoorzitter. Daarnaast kan hij – vanuit zijn persoonlijke ervaring – spreken over de preventie van medische fouten en patiëntveiligheid, werken en leven met een handicap, (rolstoel)toegankelijkheid, omgaan met tegenslag.

Vraag nu vrijblijvend offerte aan, mail naar marc@dehond.nl. (meer...)

Vrij

26

april

2013

Interviews

Onlangs was ik te gast in de uitzending van Jeroen van Inkel bij Q-Music. Hij en zijn collega's Eva Koreman en Martijn Zuurveen interviewden mij in het kader van "Ask me Anything". Het programma kan je hier terugluisteren.

Een paar weken geleden was ik bij "De Overnachting" van BNN. Daar werd ik in het College Hotel in Amsterdam om middernacht geïnterviewd door mijn oud collega Willemijn Veenhoven. We spraken onder andere over de LULverhalen, het theaterprogramma waarmee ik sinds dit jaar door Nederland tour en vertel over liefde, seks en eigenwaarde na een dwarslaesie. Dit gesprek hoor je hier.

In de Margriet werd ik deze maand geïnterviewd over mijn vader Maurice de Hond. Het artikel is hier terug te lezen. Door Support Magazine werd ik geïnterviewd over De LULverhalen. Dit artikel lees je via deze link. Ook met Young But Successful Magazine had ik onlangs een leuk interview.

Zat

23

maart

2013

Even geduld A.U.B.

De laatste jaren tweet ik meer dan dat ik op mijn blog schrijf. Maar soms heb je meer dan 140 tekens nodig. Dat geldt zeker als ik mijn gevoel wil omschrijven na het zien van Jochem Myjer's voorstelling "Even geduld A.U.B". Waarin hij viert dat hij weer terug is op het toneel na het herstel van zijn ruggenmergtumor – anderhalf jaar geleden.

Mijn eerste kennismaking met Jochem Myjer was in de tijd dat ik net bij 3FM werkte. Ik was dj in het weekend en in de nacht. Hij presenteerde "Leuk is anders" op de vrijdagmiddag. In de zomer van 2001 presenteerde ik samen met Jochem op Oerol. We liepen samen met zendmicrofoons over het eiland, ik kan me herinneren dat het ontzettend melig was. Op het, door onszelf verzonnen, vip-deck van Oerol troffen wij een groot scala aan "BN-ers". Ze werden allemaal vertolkt door Jochem zelf.

In de jaren erna zag ik Jochem doorbreken. Van talentvolle cabaretier ontwikkelde hij zich tot een van de beste en meest succesvolle comedians van Nederland. In 2011 nodigde hij me uit om zijn programma in Carre te komen kijken. Het was een hilarische avond met de echte Wilibrord Frequin in het publiek op de eerste rij. En Jochem die hem op het toneel imiteerde.

In augustus 2011 bleek Jochem een tumor in zijn ruggenmerg te hebben. Iets dat mij negen jaar voor hem was overkomen. Bij mij ging het – zoals bekend – fout. Een bloeding werd over het hoofd gezien na een van de operaties en dat resulteerde in een dwarslaesie. Dat verhaal kon Jochem niet ontgaan: hij had toen hij in het ziekenhuis kwam van vijf verschillende personen mijn boek KRACHT cadeau gekregen. "Dat levert mij ook weer 5 x 1,5 euro op," zei ik hem "kan ik 5 Snickers kopen".

Na Jochem's operatie had hij geen gevoel meer in zijn onderlichaam, en hij kon niet meer lopen. Gelukkig begon bij hem al vrij snel het herstel. De uitval bleek niet definitief. Een jaar lang heeft hij keihard getraind en gerevalideerd. Met een fantastisch resultaat: hij kan alles weer. Wetende waar hij vandaan komt, is het ontroerend om hem weer gezond en fit op het podium te zien staan. Met ogenschijnlijk net zoveel energie als vroeger.

Onlangs stond ik zelf voor het eerst op het toneel: in de voorstelling 'de LULverhalen' vertel ik in het theater over liefde, seks en eigenwaarde in de tijd van mijn revalidatie. Ik vond het ontzettend leuk dat Jochem mij na mijn première belde om te vragen hoe het gegaan was, en 'om te checken of hij al bang moest zijn voor mijn concurrentie'.

Nu ik het theatervirus zelf te pakken heb gekregen, weet ik hoe het voelt om op het podium te staan. En heb ik enig zicht op hoe het is om een voorstelling te bedenken en uit te voeren. "Even geduld A.U.B." was de eerste theatervoorstelling die ik niet alleen zag als publiek, maar nu dus ook in de functie van 'aspirant-collega'. Vanuit dat perspectief heb ik de grootste bewondering: van het imposante decor, tot de pakkende liedjes, van het state of the art licht en geluid, tot de timing van zijn grappen: Jochem heeft zichzelf overtroffen, elk detail geperfectioneerd.

Tachtig procent van "Even geduld A.U.B." is bedacht en gemaakt vóórdat Jochem 's tumor werd ontdekt. De voorstelling had zelfs al twaalf try-outs gekend. De overige twintig procent beslaat de rode draad van zijn verhaal: Jochem's ziekenhuisdagboek. Hij leest er uit voor. Wanneer hij dat doet wordt de ADHD-er opeens heel rustig, en wordt het heel stil in het theater. Zijn ziekenhuisverblijf zit prachtig verweven in de rest van zijn voorstelling, en geeft 'Even geduld A.U.B.' een ontroerende diepere laag. Ook in de medische tegenslag vindt Jochem nog genoeg humor: "Ik heb respect voor de dokter die mijn tumor verwijderde, maar nog veel meer voor de anesthesist die me 13 uur stil kreeg. Mij... Stil!"

Ik kom pas net kijken, maar ik weet dat theater goed is, als het je doet nadenken en als het je raakt. En dat gebeurt! Het feit dat Jochem's verhaal zo overlapt met het mijne komt daar bovenop en geeft het voor mij een diepere betekenis. Veel herkenning. Twee bijna identieke verhalen, alleen de afloop is anders. Wanneer ik Jochem's verhaal hoor – weet ik hoe het met een beetje geluk bij mij ook had kunnen gaan. En dat geldt voor hem in tegenovergestelde richting misschien ook wanneer hij mij ziet.

Confronterend? Ja, een beetje. Maar daar soms over nadenken is helemaal niet erg. Het geeft inzicht, het geeft inspiratie. Inspiratie voor het schrijven van dit blog, of misschien zelfs een groter verhaal. Voor nu rest mij alleen iets heel concreets: als je kans ziet nog ergens kaartjes te krijgen voor "Even geduld A.U.B." – ga erheen! En Jochem: dikke veer in je reet en al je succes is je van harte gegund.

Vrij

15

februari

2013

Pistorius

Valentijnsdag. Vroeg in de ochtend ben ik onderweg naar Papendal. Radio1 meldt schokkend nieuws over de 'Blade Runner'. Hij zou zijn vriendin om het leven hebben gebracht. Ik ben geschokt, wat een onvoorstelbare tragedie!

Ik denk terug aan drie maanden geleden. Oscar Pisotrius was hoofdgast bij een internationaal symposium in Amsterdam. Hij werd er geïnterviewd. Aansluitend nam ik op hetzelfde podium deel aan een discussie over 'media en gehandicaptensport'. Ik ontmoette hem daar in een verder uitgestorven VIP-room. In zijn casual outfit - zonder zijn blades, sporttenue en kenmerkende zonnebril- herkende ik hem in eerste instantie niet. Het was gewoon een aardige vent die een broodje zat te eten. Zijn soepele manier van lopen verraadt niets van de protheses die onder zijn lange broek schuil gaan. Ik begroette hem, we maakten een praatje. Een half uur later werd hij door Channel 4 presentator Ade Adepitan geinterviewd over zijn leven. Op de eerste rij een knappe vrouw, donker haar en stralende ogen, die de rest van de middag niet van zijn zij week. Zou dit zijn vriendin zijn die op deze vroege Valentijnsochtend in Pretoria in zijn huis was omgekomen?

Oscar Pistorius is de beroemdste Paralympische sporter die de wereld ooit gekend heeft. Het verhaal van de Blade Runner klinkt als een modern sprookje. Geboren in Zuid Afrika met een afwijking aan zijn kuiten, en als jong kind dubbelzijdig geamputeerd. Opgegroeid bij ouders die hem geen voorkeursbehandeling gaven te opzichte van hun andere kinderen. Hij moest zichzelf maar redden. En dat deed hij. Hij werd fanatiek sporter: hij ging voetballen en rugbyen, 'gewoon' in de reguliere competities.

In zijn studentenjaren krijgt hij een knieblessure. Tijdens zijn revalidatie wordt hij ontdekt als atletiektalent. Voor het eerst krijgt hij blades aangemeten. Begin 2004 loopt hij zijn eerste wedstrijd, later dat jaar neemt hij al deel aan de Paralympics in Athene. Hij wint een gouden plak op de 200 meter, in een wereldrecordtijd. Voor de Spelen in 2008 in Peking heeft Oscar hogere ambities: hij wil niet alleen deelnemen aan de Paralympics, maar ook aan de Olympische Spelen. Hij wil rennen tegen de beste atleten. Hij begint een juridische strijd tegen de internationale atletiek federatie om zijn blades goedgekeurd te krijgen voor deelname aan 'valide' sportevenementen. Tegenstanders vinden dat hij teveel voordeel heeft van de veerkracht in zijn blades. Bovendien verzuren de kuiten van valide lopers, waar een blade runner geen last van heeft. Daarentegen komt een atleet op blades veel langzamer op topsnelheid. In april 2008 worden zijn blades goedgekeurd voor reguliere internationale atletiekwedstrijden. Hij slaagt er niet in om de limiet te lopen voor deelname aan de Olympische Spelen, ook wordt hij niet geselecteerd voor de estafetteploeg van Zuid Afrika. Hij neemt wel deel aan de Paralympische Spelen in Peking, en verovert goud op de 100, 200 en 400 meter.

In 2012 gaat alsnog zijn Olympische droom in vervulling. Hij wordt geselecteerd voor de 400 meter en de 4x400 meter estafette. Hij wordt de eerste geamputeerde die deelneemt aan de Olympische Spelen. In het Olympisch Stadion in Londen sneuvelt hij als 8ste in de halve finale. Met het estafetteteam komt hij uit in de finale. Bij de sluitingsceremonie draagt hij de Zuid Afrikaanse vlag. Een paar weken later heeft hij deze vlag in hetzelfde stadium wederom in handen. Ditmaal bij de opening van de Paralympische Spelen. Alle ogen zijn op hem gericht. Hij is de gedoodverfde favoriet op de 200 en 400 meter. Hij prijkt op billboards en in reclamecampagne. Hij is de posterboy van de Paralympics.

In de finale van de 200 meter gaat Pistorius solo op de finish af. Vlak voor de lijn wordt hij voorbij gerend door een geweldige eindsprint van Braziliaan Alan Oliveira. Bij een interview na afloop heeft Pistorius kritiek op Oliveira: hij zou zijn protheses vlak voor de Spelen langer hebben gemaakt. De onverwachte nederlaag van de Blade Runner, en zijn onsportieve commentaar op zijn tegenstander is de volgende dag wereldwijd voorpaginanieuws. De sportrel is precies wat de Paralympische Spelen goed konden gebruiken, in reguliere sportprogramma's schuiven prothese specialisten aan en geven hun visie op de zaak. Beelden van de race gaan de hele wereld over. Kijkers die nooit Paralympics zagen, zien een race in een vol stadion. Ze zien afgetrainde topsport lijven. En ze horen het verhaal van de favoriet die verliest, en zijn tegenstander beschuldigt van vals spel. Een 'gewoon' sportverhaal dus. Hoe zat het nou? Pistorius loopt op blades die voldoen aan de strengere Olympische criteria. Oliveira's blades voldeden aan de - minder strenge - Paralympische criteria. Als Pistorius dat had gewild, had hij zelf ook op langere blades kunnen lopen. Zijn Olympische droom - kostte hem een Paralympische medaille. Op de 400 meter zijn opnieuw alle ogen op hem gericht. Nu wint hij alsnog goud.

Bij het symposium afgelopen november in Amsterdam stelt Ade Adepitan een aantal kritische vragen aan Pistorius. Over het voordeel op de langere afstanden van T43 lopers (atleten met een dubbele onderbeen amputatie), ten opzichte van T44 lopers (met een enkele amputatie). Zij kunnen met twee blades lopen en dus profiteren van een symmetrisch looppatroon, met bovendien dubbele veerkracht. Zouden T43 lopers niet in een aparte race moeten uitkomen? Pistorius is not amused. Hij ontwijkt de vraag, en negeert Adepitan de rest van de dag. Na afloop van het diner die avond, neemt Pistorius van iedereen aan onze tafel afscheid, maar slaat bij het handenschudden Adepitan over. Een Paralympische tennisser uit Frankrijk begint een kritisch betoog over Pistorius. Hij vindt dat hij mag deelnemen aan de Olympische Spelen, maar dan niet meer aan de Paralympics: "Hij casht met sponsorcontracten en startgelden in de validesport, maar daar wint hij nooit medailles. Alleen daarvoor heeft hij de Paralympics nog nodig. Vroeger maakte hij promotie voor ons, nu maakt hij alleen nog maar reclame voor zichzelf." Wellicht spreekt hier de jaloezie, de Blade Runner verdient inmiddels miljoenen. Ik spreek de tennisser tegen: "Hij is, ook als hij geen actie meer voert voor de Paralympische beweging, toch één groot reclamebord voor de gehandicaptensport?".

Terug naar de tragedie van Valentijnsdag 2013. Zijn vermoorde vriendin blijkt Reeva Steenkamp, een 30-jarig Zuid Afrikaans model waarmee hij sinds eind november een relatie had. Ze is blond op de foto's. Blijkbaar toch een andere vrouw dan de donkerharige dame die hem vergezelde in Amsterdam. Hoe kan het zo ver zijn gekomen? Ik lees dat hij haar heeft aangezien voor een inbreker. Zou zijn geliefde hem met Valentijn hebben willen verrassen? In welke toestand moet Pistorius zich hebben bevonden, dat hij haar niet heeft herkend en vier keer heeft geschoten? De geruchtenstroom komt al snel op gang: hij heeft geschoten door een badkamerdeur. Bevond Pistorius zich in de badkamer, of was het juist zijn vriendin? Het onderzoek loopt. Wellicht kunnen telefoongegevens van die nacht uitsluitsel geven over de whereabouts van Pistorius en Steenkamp. Waren zij al langer samen (en hadden zij ruzie zoals de buren nu aangeven), of kwam zij hem inderdaad verrassen. In een eerdere tweet van Pistorius geeft hij aan - na geluid van een kapotte wasmachine - in full combat mode zijn bijkeuken te hebben bestormd. Het zegt iets over de angst waarin veel mensen in Zuid Afrika leven. In 2009 bracht hij al eens een nacht in de gevangenis door nadat hij een vrouw hard een deur in het gezicht had gesmeten.

Het is maar de vraag of we ooit de ware toedracht te weten komen. Of Pistorius nou met voorbedachte rade handelde, of gedreven door angst, het is een absoluut drama. In de eerste plaats voor Reeva Steenkamp en haar nabestaanden. En voor Oscar Pistorius wiens leven, hoe het strafproces ook zal verlopen - nooit meer hetzelfde zal zijn.

Zon

13

januari

2013

De LULverhalen

Op dit moment tourt de voorstelling "De LULverhalen" door Nederland. Een initiatief van Howard Komproe waar elke avond vier leuke/interessante mannen hun LULverhaal vertellen. Ik vind het een grote eer dat ik mee mag doen. Mijn eigen LULverhaal gaat over mijn dwarslaesie, en in het bijzonder wat deze heeft betekend voor mijn seksualiteit, mijn liefdesleven en mijn gevoel van eigenwaarde - door de jaren heen.

Inmiddels zitten de try-outs in comedycafe Toomler er op. Het was een waanzinnig succes. Nu gaan we de theaters in. Dit is de speellijst. Er wordt altijd drie weken van tevoren bekend gemaakt welke mannen op welke avond in actie komen. Mijn LULverhaal is te horen en te zien in Diemen op 18 januari, Amersfoort op 31 januari, Rotterdam op 4 februari, Amstelveen op 29 maart, en Katwijk op 4 april. Houd deze pagina in de gaten om te zien welke voorstellingen ik nog meer zal meedoen. En een avond LULverhalen is elke avond anders, er doen in totaal 80 mannen mee. Het is dus een voorstelling die je meerdere keren kunt zien. Ik zie je graag in het theater!

Update 8 februari:
Afgelopen maandag was in Rotterdam de grote premiere. Ik trad op met Howard Komproe, Hans Kazan en Ali B. De avond was een groot feest! Het publiek was geweldig, en de reacties na afloop waren heel positief. Ik heb het theater virus nu stevig te pakken, ik hoop dat ik nog vaak in actie mag komen met de LULverhalen. Het wordt telkens 3 weken van tevoren bekend gemaakt welke mannen op welke avond in actie komen. Hou mijn blog in de gaten, dan hou ik je op de hoogte.

Hieronder een verzameling van recensies, artikelen en interviews over onze voorstelling:

Zon

23

december

2012

23 december 2002

Vandaag precies 10 jaar geleden schreef ik dit op mijn weblog. In mijn boek "Kracht" schreef ik er deze pagina's over: (meer...)

Zat

22

december

2012

22 december 2002

Vandaag precies 10 jaar geleden schreef ik dit op mijn weblog. In mijn boek "Kracht" schreef ik er deze pagina's over: (meer...)

Vrij

21

december

2012

21 december 2002

Vandaag precies 10 jaar geleden schreef ik dit en dit op mijn weblog. In mijn boek "Kracht" schreef ik er deze pagina's over: (meer...)

Do

20

december

2012

20 december 2002

Vandaag precies 10 jaar geleden schreef ik dit, dit, dit, dit en dit op mijn weblog. In mijn boek "Kracht" schreef ik er deze pagina's over: (meer...)

Woe

19

december

2012

19 december 2002

Vandaag precies 10 jaar geleden schreef ik dit en dit op mijn weblog. In mijn boek "Kracht" schreef ik er deze pagina's over: (meer...)

Di

18

december

2012

18 december 2002

Vandaag precies 10 jaar geleden schreef ik dit op mijn weblog. In mijn boek "Kracht" schreef ik er deze pagina's over: (meer...)

Ma

17

december

2012

17 december 2002

Vandaag precies 10 jaar geleden... (meer...)