Do

12

september

2002

Windtalkers

In de tweede wereldoorlog gebruikten de Amerikanen 3000 Navaho indianen in hun strijd tegen Japan. De taal van de indianen was bij uitstek geschikt als code bij overdacht van geheime radioinformatie tijdens veldslagen. Er zou alleen nooit een indiaan levend in handen mogen vallen van de Japanners. Dus krijgt elke indiaan een begeleider; met de geheime instructie hem te doden zodra het mis dreigt te gaan. Nicolas Cage speelt zo een begeleider in Windtalkers, de nieuwste film van John Woo (Face Off, Mission Impossible II). Daar zou je toch een goede film van moeten kunnen maken?

Maar nee. Deze verhaallijn waarmee je naar de bioscoop wordt gelokt maakt maar een klein deel uit van de totale 'screentime' van de film. Van de 133 minuten die de film duurt; is er misschien 1,5 minuut dat de indiaan werkelijk zijn radio gebruikt in de strijd. Verder zijn er 15 minuten gereserveerd voor gesprekken om de ontwikkeling van de relatie tussen Cage en zijn indiaan te illustreren (eerst natuurlijk heel afstandelijk, later dikke vrienden). Wat zie je dan de rest van de film? Nicolas Cage die Japanners afknalt.

Nicolas Cage is een ware Rambo in de strijd. Ondanks dat hij halfdoof is en eerder in de oorlog een tijd in een rolstoel belandde is hij veruit de beste krijgsman van de hele Tweede Wereldoorlog. Hij bevind zich altijd in de voorste linie, waar iedereen om hem heen neergemaaid wordt; behalve hij en zijn Indiaan. Zijn enige opdracht is de Indiaan te beschermen, maar ondertussen geeft hij leiding aan zijn peleton en is hij hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor het uitroeien van 20.000 Japanse soldaten.

Zelfs als Cage struikelt en achterover valt weet hij in zijn val nog 7 Japanners om te brengen. Als zijn figuur "Joe Enders" ooit echt bestaan heeft dan is hij de grootste geluksvogel die ooit op het strijdtoneel te zien is geweest. Het wordt dus nooit echt spannend of het allemaal wel goed blijft gaan, want je wéét gewoon dat Cage nodig is voor het verdere verloop van de film.

Langzaam veroveren de Amerikanen een strategisch belangrijk Japans eiland; waarbij telkens in een iets andere vallei tegen een iets anders uitziende heuvel dezelfde strijd wordt gevoerd. Er is een letterlijke overkill aan (nagenoeg identieke) schietscenes en na een kwartier gaat dit net zo vervelen als de tieten van Katja in Oesters van Nam Kee.

En tja, die verhaallijn van Cage en zijn indiaan... Het laat zich voorspellen. Op een gegeven moment drijgt de roodhuid in handen te vallen van de Japanners. Zou Cage zijn opdracht om de Indiaan te vermoorden kunnen uitvoeren of denk je dat ze inmiddels zulke boezemvrienden zijn dat... inderdaad.

(Zondag a.s. om 18:30 uur in BuZz op 3FM bespreek ik deze film met Taco van Filmfocus)

Geef een reactie:

Bedankt, nu weet ik weer waarom ik Jensen niet luister. Enne Yorin spontaan, wat heb ik gemist?
Nathalie (URL) - 12 09 02 - 17:05