Gelukkig, ik ben weer thuis. Ik ben wat licht in mijn hoofd en heb een branderig gevoel bij het plassen, maar verder gaat het goed met me. De operatie is gelukkig goed gegaan. Het verblijf in het ziekenhuis zelf is me weer erg tegen gevallen. Ongelofelijk genoeg zijn er toch weer fouten gemaakt. Gelukkig met minder ernstige consequenties dan drie jaar geleden, maar ik signaleer weer precies dezelfde oorzaken. Dit is geen toeval meer. Dit is een patroon.
In december 2002 moest een tumor uit mijn rug worden verwijderd. Na de eerste operatie werd ik 's avonds laat overgeplaatst naar een verpleegafdeling in het AMC. Tijdens de overdacht is niet goed doorgegeven dat ik elk half uur grondig gecontroleerd moest worden, daarnaast is de zaalarts de hele nacht niet langs gekomen. Daardoor kon de voor mij fatale bloeding op mijn ruggemerg 13 uur onopgemerkt blijven en liep ik een partiele dwarslaesie op. Ik kwam lopend het ziekenhuis in, en na een lange revalidatie kwam ik er in een rolstoel uit. Oorzaak: een schakel van communicatiefouten in de overdracht tussen operatiekamer, verpleegafdeling, artsen en verplegers onderling. Daarnaast werd er niet naar mij geluisterd en bleek ik een verlengde bloedstollingstijd te hebben.
Nu is het maart 2006. Ik moet voor een veel kleinere ingreep voor het eerst weer worden opgenomen in het ziekenhuis. Er moet een steentje uit mijn blaas worden verwijderd. Een operatie van een uurtje, onder narcose waarvoor ik 24 uur moet blijven ter observatie. Afgelopen maandag had ik daarvoor een afspraak om mijn aanstaande ziekenhuisopname door te nemen. Ik heb een gesprek met een verpleegster van afdeling C4, urologie. Ik vertel haar dat ik er een beetje tegen opzie om weer te worden opgenomen en bij de vraag 'waarom' vertel ik in detail het verhaal van december 2002.
Vol medeleven hoort ze mijn verhaal aan. Verschrikkelijk. Ze schaamt zich voor wat haar collega's in het andere ziekenhuis hebben gedaan en even lijkt het er op dat ze plaatsvervangende excuses aan me wil aanbieden. Zeker als ze van me hoort dat de AMC-'schuldigen' dat zelf nooit hebben gedaan. De OLVG-zuster snapt volledig dat het voor mij belangrijk is dat dit keer alles gladjes verloopt en ze belooft er alles aan te doen om mijn verblijf zo aangenaam mogelijk te maken.
Ze vult het opname-formulier in voor afdeling C4. Uitgebreid gaan we alle belangrijke punten af. Zo moet er een speciaal 'zachter' matras voor me komen tegen doorliggen, er wordt een 'papegaai' besteld (een driehoek boven het bed waaraan ik me op kan trekken bij het aankleden), bij dieetwensen geef ik aan geen varkensvlees te eten, en tenslotte belooft de verpleegster er alles aan te doen om mij een eenpersoonskamer te bezorgen... omdat dat in mijn situatie qua privacy en rust nou eenmaal fijner is. Zeker gezien mijn voorgeschiedenis. "Je neemt je eigen rolstoel mee?" vraagt ze. "Ja, lijkt me wel handig" zeg ik. We nemen nog wat rolstoeldetails door, over dat ik mezelf verzorg en dat de verpleging van me af mag blijven. Uiteindelijk gaat het hele verhaal in een grote rode map, waar ook de anastesist zijn informatie aan toevoegt. Daarin staat ook dat ik een uur voor de operatie pijnstillers hoor te krijgen om pijn na de operatie te beperken.
Het is donderdagochtend acht uur. Ik meld me bij de balie van afdeling C4 om me op te laten nemen. Maar de afdeling zit helemaal vol. Ik moet een verdieping naar boven, naar afdeling C5 Chirurgie. Daar hebben ze wel plek voor me. Ik neem de lift en 'check in' op de andere afdeling. Daar wordt ik vriendelijk ontvangen en naar mijn kamer gebracht. Tot mijn verbazing lig ik met twee 80+ oma's en een man op een vierpersoonskamer. Niemand zegt iets over de beloofde eenpersoonskamer en waarom dat niet gelukt is. Ik vertel dat ik om negen uur geopereerd moet worden. In de tussentijd neemt de verpleegster mijn dossier door. In de wachtruimte wil ik even Goedemorgen Nederland kijken. Of ik de TV nog even uit wil laten, hij mag om negen uur wel aan. Dat zegt diezelfde verpleegster. "Als je opgelet had, had je geweten dat ik dan geopereerd wordt" zeg ik. "Oh ja". Even later mag ik toch zachtjes de TV aanzetten.
Om kwart voor negen kleed ik me uit op bed en trek het operatieschort aan. "Waar is de papagaai" vraag ik. Gaan ze achteraan. Ik word door de zusters naar de operatiekamer gebracht. Als we met het bed langs de balie rijden roept een van de twee tegen haar collega's: "Ik ben even naar de OK". "ik ook" roep ik. Daar aangekomen word ik overgedragen. De operatieassistente vraagt aan de verpleegsters of ik mijn pijnstillers heb gekregen. "Nee, sorry, zijn we vergeten". Nu is het zo kort voor de operatie te laat. Ik krijg ze nog wel, maar het is mosterd na de maaltijd.
Ik word argwanend en besluit het heft in eigen handen te nemen. Net als drie jaar geleden lijkt het wel alsof er van alles op papier is gezet, maar dat niemand tijd heeft om het goed te lezen. Vanaf nu ga ik er vanuit dat niemand zich ingelezen heeft en check ik bij iedereen wat ze van me weten. Als ik de operatiekamer wordt ingebracht vertel ik eerst mijn 'verhaal van 2002' en vestig ik nog even de aandacht op mijn verhoogd bloedingsrisico en de medische missers van destijds. Je weet maar nooit. Ik vraag wie de operatie uit gaat voeren - want tegenwoordig komt de operateur je niet meer persoonlijk begroeten. Gelukkig, ik hoor de naam van mijn 'eigen' uroloog. Die kent mijn situatie, dus dat zit wel goed. Ik krijg een infuus en wordt in slaap gebracht.
Ik kom bij uit de narcose. Het eerste half uur doen mijn hersens het half, maar ik wil graag bewijzen dat ik al heel scherp ben en maak de ene briljante grap na de andere. Althans, dat denk ik. Verwijzend naar het blauwe pak van de verpleger vraag ik of ik een Postbank lening kan afsluiten. Als mijn vader de kamer binnen komt noem ik hem Ischa Meijer. Dat niveau. Ik vertel dat er iets mis is met mijn rechterarm. Hij voelt verdoofd en dat snap ik niet. Er is toch niets mee gebeurd? Ik kijk onder de dekens en dan blijkt er een bloeddrukmeter strak om mijn arm te zitten. Ok, mysterie opgelost. Dan wordt ik teruggebracht naar de afdeling.
Nog steeds geen papagaai. Ik vraag het opnieuw. In eerste instantie voel ik me goed, maar dan raakt de verdoving uitgewerkt. Ik heb pijn aan mijn blaas. Later in de middag krijg ik ook erg pijn aan mijn billen en hielen. Ik voel me niet erg lekker. De verpleegster die in de ochtend pijnstillers was vergeten biedt uitgebreid haar excuses aan. Ik accepteer ze en complimenteer haar met het feit dat ze er in ieder geval op terug is gekomen. In de tussentijd blijft het een bitter idee dat ik door dit foutje nu meer pijn heb van de operatie dan nodig was geweest. Overigens, de verpleegster wist achteraf de reden waarom de medicijnen vergeten waren: het stond op de laatste pagina van mijn dossier.
De operatiearts komt langs. Hij vertelt dat alles goed is gegaan, maar dat ze wel wat geweld hebben moeten gebruiken. Coole vent, praat straight. Inmiddels heb ik me aangeleerd zelf de regie te nemen bij dit soort gesprekken. Ik stel zelf de vragen en zo bespreek ik meteen het 'ontslag' de volgende ochtend en het traject daarna. Dit alles om te voorkomen dat ik vrijdagochtend een paar uur langer moet blijven om te wachten tot de arts weer langs komt. Daarnaast wil ik zelf de verpleging kunnen instrueren over wat er met mij moet gebeuren, ik ga er nog steeds vanuit dat wat op papier staat niet altijd wordt gelezen. De arts beantwoordt rustig al mijn vragen, merkt dat ik er ook wel wat verstand van heb en geeft me het gevoel dat we op gelijk niveau praten. Op basis van ons gesprek signaleert hij dat het tweede antibiotica infuus drie uur te vroeg is gegeven. Routineus is dit om twee uur gebeurd, maar in mijn geval had dat om vijf uur pas mogen gebeuren. Weer een foutje van de verpleging. De arts zegt dat er niets bekend is over kwalijke gevolgen van antibiotica-overdosis en zegt dat ik me er geen zorgen over hoef te maken.
Het is al avond. Nog steeds geen papagaai. Ik vraag er voor de derde keer naar. Ik krijg het avondeten aangeboden. Kip Gordon Bleu. Inderdaad: met ham. Ik vraag me af of er uberhaupt iemand is die naar de vragenlijst heeft gekeken waarop toch duidelijk stond dat ik geen varkensvlees eet. Ze halen iets anders te eten voor me. Mijn blaas doet steeds meer pijn, ik heb buikpijn en mijn benen worden steeds pijnlijker.
Later op de avond voel ik me echt naar. Ik begin te twijfelen aan het matras. Ik heb zoveel pijn aan mijn billen dat ik me zorgen begin te maken. Ik vraag aan de verpleegster of ik een speciaal matras heb voor dwarslaesie-patienten. "Nee, dit is een normaal matras, hier ligt iedereen op". Nu wordt het me teveel. Ik ben nog geen halve dag in het ziekenhuis, en ondanks dat ik het zo in de gaten houd zijn er al zoveel fouten gemaakt. Ik eis een ander matras. Dat kan morgenochtend. Dan ben ik al weg zeg ik. Ik vind het niet verantwoord om op dit bed te blijven liggen. Ik zie het al voor me dat ik een doorligwond (decubitus) oploop. Ik wil een andere verpleger.
Die komt. Het is een vriendelijke jongen en ik kan bij hem mijn hele verhaal kwijt. Hij neemt er alle tijd voor. Ik vertel over alle afspraken die vandaag niet zijn nagekomen. De papegaai die er nog steeds niet is. De eenpersoonskamer, de medicijnen, het varkensvlees, 2002. Hij luistert begripvol en vind het terecht dat ik boos ben. Maar ik ben vooral teleurgesteld, op basis van mijn gesprek van afgelopen maandag geloofde ik echt dat het dit keer beter zou gaan. Van alle patienten die doorverwezen konden worden naar een andere afdeling omdat C4 vol zat, moesten ze uitgerekend mij kiezen. En vervolgens zijn mijn afspraken gewoon niet overgedragen. Precies wat er destijds ook gebeurde. Ik ben er opnieuw in getrapt.
De jongen overtuigt me dat het matras waar ik op lig weliswaar hard aanvoelt, maar wel degelijk anti-decubitus is. Het is niet het afgesproken matras, maar ik hoef me er geen zorgen over te maken. Inmiddels heb ik keiharde benen en een trilspasme op bed. Voor de zekerheid plakt hij mijn stuitje en hielen af met anti-decubitus stickers en hij helpt me uitgebreid met doorbewegen en strekken. De pijn wordt al iets minder. Ik krijg een kalmeringsspuitje om de nacht goed door te komen. Ik bedank hem voor de tijd.
Even later valt me op dat mijn infuuszak bijna leeg is. Ik maak de verpleging er op attent en de zak wordt vervangen. Als de zak leeg was gelopen had het infuus opnieuw moeten worden aangebracht.
Om half twaalf komt de nachtverpleger. Ik stel me voor. Hij doet dat ook. Het is handig om de namen van de verpleging te weten, dan kan je ze 's nachts ook roepen als ze bij een ander bed staan en mensen reageren beter op hun eigen naam dan op "Hee!". Ik ben toch weer verbaasd dat ook deze verpleger totaal niet op de hoogte is van mijn verhaal en ook hem vertel ik globaal 2002 en over de afgelopen dag.
Ik had donderdagavond met de operatiearts afgesproken dat ik naar huis mocht als ik de volgende ochtend geen bloed meer in mijn urine had en ik weer zelfstandig kon plassen. Ik wordt 's nachts elk uur wakker en drink een halve fles water. Zo drink ik vier flessen water in de nacht en ik heb om zeven uur kristalheldere plas. Ik kleed me om acht uur aan en vertel dat ik er zo vandoor ga. De verpleging wil toch dat ik even wacht totdat er een arts naar me heeft gekeken. Gelukkig duurt dat nog maar een half uurtje. Er komt een arts binnen die ik niet ken. Hij wil met me bespreken wanneer straks het katheter eruit mag... ik onderbreek hem, vertel dat dit allemaal al vanochtend gebeurd is op basis van de afspraken met de operatiearts en dat ik met schone zelfstandig geproduceerde plas meteen naar huis zou mogen. Ik laat hem trots mijn urine zien en dan mag ik weg.
Ik laat kopieen maken van mijn dossier om mee naar huis te nemen en ik neem me voor mijn ervaringen aan de ziekenhuis-directie mee te delen. Zoals ik al schreef... loop ik nou steeds tegen incidenten aan of is er structureel iets mis in de ziekenhuizen? Wat heb je aan procedures als niemand zich eraan houdt? Ik neem me voor om in de toekomst alle afspraken over mijn behandeling en verblijf zelf maar op papier te zetten en bij volgende medische ingrepen van elke arts of verpleger die aan mijn bed komt te eisen deze te lezen in mijn bijzijn.
Volgende keer is het dus: "Goedemorgen, mijn naam is Marc de Hond, ik moet om negen uur geopereerd worden. Het is nu een uur voor de operatie. U gaat mij nu de medicijnen geven. Dan wil ik graag de kamer zien, is het de eenpersoonskamer geworden? Is de papagaai geregeld? Nee, waarom niet? Ik neem aan dat dit het speciale matras is? Ook niet? Kan dit binnen een half uur worden recht gezet? Nee, ok dan ga ik weer! Fijne dag nog."
