Vlak voor de vroege fiets-sessie van vandaag kon ik dé fysio het goede teen-nieuws vertellen. Sterker nog; laten zien. Teen, knie, heup, ze deden het nog steeds op commando. Áls ik er dóór kom dan gaat het makkelijk en één op één. Na een tijdje wordt het been moe en dan is het weer even uit met de pret. De fysio was dolblij en even later kwam ook mijn ergotherapeut de doorbraak bekijken.
Op een dag als deze kom ik er goed achter wie hier écht betrokken zijn. Je filtert ze er zo uit, inmiddels is namelijk iedereen van de staf hier op de hoogte van mijn laatste ontwikkeling. Mijn therapeuten en een klein aantal mensen van de verpleging kwamen me feliciteren. Die heb ik ook bedankt voor het tonen van hun betrokkenheid. Daar tegenover staan een hoop die me wel hebben gezien, maar niets hebben laten horen. Helaas. Mijn therapeuten zijn wél onder de indruk van wat we tot nu toe bereikt hebben. Nog geen drie weken geleden, toen er nog geen enkele beweging was in mijn benen, heb ik - op advies van Victor - in mijn revalidatiedoel laten zetten dat ik dit binnen zes weken zou kunnen.
Victor was hier vanmiddag en volgens hem breekt nu een nieuwe periode aan in mijn herstel. Het is nu zaak om de opening die het neurologisch systeem biedt snel uit te bouwen. We zijn vandaag dus meteen lang en hard aan de slag gegaan. We hebben videobanden en foto's bekeken waarop ik lopend te zien ben. Daarbij voert hij extra correcties uit om die bewegingen weer in te programmeren. Tijdens de sessie met Victor heb ik niet alleen mijn grote teen, maar ook de kleine tenen aan mijn rechtervoet bewogen, mijn enkel gedraaid, mijn knie nog verder opgetild en zelfs in mijn linkerbeen waren bewegingen te zien. Het is wonderlijk te zien hoe snel Victor resultaat boekt. Hij heeft mij echter de opdracht gegeven zuinig te zijn op de herwonnen zenuwen. De ene keer komen mijn opdrachten er goed doorheen, de andere keer niet. Forceren is gevaarlijk. Als ik te veel kracht zet als de spier blokkeert, of het te lang blijf proberen op het moment dat het been moe is dan kan ik het tegenovergestelde resultaat bereiken en mijn herstel langdurig vertragen. Ik doe nu dus ook wat rustiger aan met demonstraties.
Toch probeer ik om de zoveel tijd een beetje met de benen te spelen. Het is nu een rotgevoel als een beweging weigert. Ik wil het steeds weer even zien om te weten dat het echt weer een beetje werkt. Is het er nog? Maar het is nu laat en ik ben moe en er komt nu weinig meer van. Langzaam opbouwen, langzaam uitbouwen.
Vandaag heb ik een streefdatum voor mijn verhuizing afgesproken. Het weekend ná de zeilweek moet alles klaar zijn en vertrek ik. Nog een ruime drie weken dus. Een hoop te doen, donderdag komt de ergotherapeut de flat bekijken en bestelt hij de benodigde aanpassingen.
Mijn kamergenoot hier is inmiddels alweer naar huis. Er zal geen nieuwe kamergenoot meer komen. Morgen verhuis ik zelf naar een kamer alléén. Een kamer zonder verpleging, want ik moet nu mijn zelfstandigheid testen. De laatste keer dat ik de 'bel' gebruikt heb was afgelopen donderdag. Zelfs 's nachts 'draai' ik nu zelf, wat vermoeiend en inspannend is (ik moet ook elke keer het licht aan doen), maar ik móet het gewoon kunnen.
Vandaag kwam ik onder de douche vandaan en liet ik op weg naar mijn bed (waar ik me aankleed) een sok vallen. De keus was óf weer helemaal terug uit bed klimmen om de sok te pakken, óf de verpleging bellen. Ik had geen zin mijn 'record' te verliezen. Ik heb dus de hele middag rondgereden met één voet zonder sok.
Reacties (17)
22:10 uur
28-04-2003
